Εξημερωμένοι στην Επίδαυρο

Ornithes_@Kiki-Papadopoulou_IMG_7680Ενα μεταλλικό ποτάμι εκτρέπεται από τον Ισθμό, ρέει στην εύφορη γη της Αργολίδας και καταλήγει στην Επίδαυρο. Εκεί απλώνεται, σαν το νερό στη λίμνη. Και από μέσα του βγαίνουν χιλιάδες άνθρωποι. Μαυρισμένοι. Με βερμούδες και λινά. Με πέδιλα και αθλητικά. Με νερό και κινητά στο χέρι -ή το χέρι του συντρόφου τους, οι τυχεροί. Continue reading

Σαν τη Χαλκιδική δεν έχει

Βeach snapshots in Vourvourou, Chalkidiki, Greece. August 2014. / Στιγμιότυπα από παραλία στην Χαλκιδική, Ελλάδα. Αύγουστος 2014.

Πάντα υπάρχει ένας παλιός δρόμος. Και αν τον ακολουθήσεις θα γίνουν όλα ασπρόμαυρα και μόνο η μπάλα σου θα έχει χρώμα. Η Ολγας είναι διπλής κατεύθυνσης. Περνάς κανονικά από Ντεπό, Νταλίπη, βλέπεις το νοσοκομείο του ΙΚΑ, το αμαξοστάσιο του ΟΑΣΘ και μετά χωράφια. Κατεβαίνεις Φοίνικα και πας για αεροδρόμιο. Μη φοβάσαι, δεν θα χαθείς, είναι ο μοναδικός δρόμος. Continue reading

Θα έβλεπες Ολυμπιακούς χωρίς ντόπα;

dopeΣε μία συνέντευξη της η Αννα Κορακάκη έχει δηλώσει ότι ντόπινγκ υπάρχει και στο αγώνισμα της σκοποβολής. Πώς; «Υπάρχουν αθλητές που καπνίζουν μαριχουάνα, παίρνουν ηρεμιστικά ή φάρμακα που ρίχνουν τους παλμούς της καρδιάς». Λογικό, αφού το ζητούμενο είναι ακινησία και συγκέντρωση αιωνόβιου γιόγκι. Οποτε έχει Ολυμπιακούς Αγώνες ακούγονται κάποιες φωνές που καταγγέλλουν τη διοργάνωση της ντόπας και της εμπορευματοποίησης. Τεχνικά δεν έχουν άδικο. Είναι λογικό να υποθέσεις ότι πολλές από τις εξωπραγματικές επιδόσεις έχουν πίσω τους υποβοήθηση με παράνομα σκευάσματα. Continue reading

Δεν είναι για γέλια ο Σεφερλής

IMG_0787«Σκάσε μωρή!» Η παλάμη του Μάρκου Σεφερλή κολλάει σαν βεντούζα στο πρόσωπο της συμπρωταγωνίστριας του. Η ευτραφής κυρία έχει ήδη εισπράξει αρκετά φάσκελα, αλλά τώρα το βαμμένο, σαν σκιάχτρο, πρόσωπο της, βρίσκεται ανάμεσα στα δάχτυλα του λαϊκού καλλιτέχνη. Το νούμερο είναι για τη φθορά που φέρνει ο γάμος στα ζευγάρια. «Θα μου πάρεις κάτι για το κρεβάτι;» ρωτά η σύζυγος. Ο Σεφερλής της φοράει μία σακούλα στο κεφάλι. Το κοινό ξεκαρδίζεται. Τα γέλια σηκώνουν ατομικό μανιτάρι πάνω από το «Δελφινάριο». Continue reading

Τι μου έμαθε η Αθήνα

Clipboard01Στις 2 Αυγούστου του 1996 φόρτωσα τους σάκους μου σε ένα μαύρο Golf που το έλεγα Beast και έφυγα από τη Θεσσαλονίκη για την Αθήνα. Θυμάμαι ακόμα την αρχή της διαδρομής, ειδικά εκεί στο Καλοχώρι, το συναίσθημα, την έξαψη, την αγωνία και τη συγκίνηση. Και τον φόβο. Α, ναι. Εφυγα έχοντας στο μυαλό εκείνη τη δαιμονοποιημένη εικόνα της Αθήνας με το σκληρό, ανταγωνιστικό πρόσωπο. Ελεγα ότι θα επιστρέψω σε δύο-τρία χρόνια, μόλις φτιάξουν τα πράγματα στη Σαλονίκη. Ανοησίες. Σε λιγότερο από ένα χρόνο κατάλαβα ότι το σπίτι μου θα ήταν στην πρωτεύουσα. Continue reading