Μία γιορτή σε χρονοκάψουλα

Θυμάμαι την πρώτη γιορτή του Πολυτεχνείου στο σχολείο. Ήταν το 1983, δέκα χρόνια μετά την εξέγερση. Ήμουν μαθητής στην τελευταία τάξη του Λυκείου. Ως γεγονός ήταν συγκλονιστικό για τη σχολική κοινότητα. Και δημιούργησε νευρικότητα. Continue reading

Advertisements

Οι φίλοι μου που τρέχουν

Ο ηθοποιός Πίτερ Ο’ Τουλ πέθανε σε ηλικία 81 ετών. Δεν ήταν ακριβώς πλήρης ημερών, αλλά πρόκειται για ηλικία που την αγοράζεις αν μπορείς να κάνεις ένα deal με το Υπερφυσικό, είτε με την αγαθή, είτε με την καταχθόνια εκδοχή του. Continue reading

Η Αμερική που μας τρομάζει

Πριν από δέκα χρόνια και δύο ημέρες, ο Μπαράκ Ομπάμα εμφανίστηκε μπροστά σε ένα ενθουσιώδες πλήθος στο Σικάγο, ως ο νεοεκλεγείς 44ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Ημουν εκεί και από τότε δεν έχω ξανασυναντήσει τέτοιον ενθουσιασμό, ούτε σε ποδοσφαιρικό ματς. Ηταν σαν βλέπεις μία χώρα να αλλάζει ρούχα στον δρόμο για να υποδεχθεί μία καινούργια εποχή. Continue reading

Η πίστη μας στον Θεό

Έρευνα δείχνει ότι το 92% των Ελλήνων πιστεύει στον Θεό. Αυτό έχει και θετική και αρνητική ανάγνωση. Από τη μία λες πως είναι καλό ο άνθρωπος να τοποθετεί κάπου τις ελπίδες του, έστω και στη σφαίρα του υπερφυσικού. Από την άλλη όμως, προβάλλει η ματαιότητα της καταφυγής στο θείο. Και αν δεν κρύβεται κανείς εκεί πάνω; Πού πάνε οι προσευχές; Continue reading

Ένας τρελός κόσμος

Ποτέ στην ιστορία της η Γερμανία δεν ήταν τόσο πλούσια και τόσο ισχυρή. Η ευημερία τρέχει πάνω στις ρόδες ακριβών αυτοκινήτων, η ανεργία βρίσκεται σε ιστορικό χαμηλό, οι δε πρόσφυγες που θα μείνουν στη χώρα αναμένεται να τονώσουν τα δημογραφικά και εργασιακά της χώρας. Και όπως θα έλεγε ο Ομπάμα, αν ένας άνθρωπος μπορούσε να διαλέξει τη στιγμή που θα γεννηθεί, η Γερμανία του 2018 θα ήταν μία εξαίσια επιλογή. Continue reading