Bερμούδα

Στην κρεμάστρα μου είναι μία βερμούδα, ξεχασμένη από το καλοκαίρι. Αν βάλω το χέρι σε καμιά τσέπη της, μπορεί να πιάσω κυκλαδίτικη άμμο. Είναι και οι σαγιονάρες που ακόμα κυκλοφορούν μέσα στο σπίτι, λες και τις φοράει ξωτικό. Και δεν ξέρω αν είναι που έχω χώρο στη ντουλάπα ή μία καινούργια αίσθηση του χρόνου, αλλά πλέον δεν μαζεύω τα καλοκαιρινά, ούτε κατεβάζω τα χειμωνιάτικα. Αισθάνομαι ότι από μία ηλικία και μετά ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα, ώστε δεν υπάρχει νόημα να το κάνεις αυτό. Μπορεί πάλι να είναι η κλιματική αλλαγή. Αλλά υποψιάζομαι ότι είναι όλα μαζί.

Στην κρεμάστρα, λοιπόν, είναι η καλοκαιρινή βερμούδα, σαν σημαία που περιμένει πάλι το μελτέμι για να ανεμίσει. Και θα την αφήσω εκεί γιατί σε λιγότερες από εκατό μέρες θα μπει πάλι η θερινή ώρα και το Πάσχα του 2020 πέφτει νωρίς. Λένε ότι στις γιορτές οι άνθρωποι κοντοστέκονται λίγο. Την ώρα που δοκιμάζουν τον μεταβολισμό τους με ζάχαρη και αλκοόλ γυρίζουν δειλά το κεφάλι προς τα πίσω και βλέπουν τον χρόνο που άφησαν πίσω τους. Είναι σαν να κάθεσαι στην πρύμνη ενός πλοίου και να παρατηρείς τη γραμμή πάνω στη θάλασσα. Βλέπεις μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι, δηλαδή ως εκεί που αντέχει η μνήμη. Και μετά όλα γίνονται πάλι νερό.

Συγγνώμη, δεν ξέρω αν θα σας στενοχωρήσω μέρα που είναι, αλλά τα Χριστούγεννα κάτι παθαίνω με τον χρόνο που φεύγει σαν νερό από τα χέρια μου. Προφανώς φταίνε τα φαντάσματα των παλιών Χριστουγέννων που έρχονται και σέρνουν τις αλυσίδες τους γύρω μου. Θυμάμαι τα τετράγωνα φωτάκια του δέντρου όταν ήμουν παιδί, το βελούδινο φόρεμα της μαμάς και το ριγέ κουστούμι του μπαμπά. Το θέμα, λοιπόν, είναι πώς θα διαχειριστείς την ειδική σχέση που έχουν τα Χριστούγεννα με το παρελθόν σου. Θα μελαγχολήσεις ή θα κάνεις ευτυχής ταμείο επειδή έφτασες ως εδώ; Θα γιορτάσεις με τους δικούς σου ή θα σκεφτείς ότι θα ήθελες να είσαι κάπου αλλού με κάποιους άλλους; Τα Χριστούγεννα οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά και ίσως αυτό τους μελαγχολεί -καταλαβαίνουν πόσο μόνοι είναι. Σκέφτηκα να πάω στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι φορώντας τη βερμούδα μου. Αλλά θα ήταν γελοίο να κυκλοφορώ με ένα νεκρό καλοκαίρι επάνω μου.