Νισάφι με τον Παπαδημούλη!

Τα λεφτά του Δημήτρη Παπαδημούλη είναι φορολογημένα. Ενδεχομένως και τιμημένα, αφού προέκυψαν από αγώνες για το δίκαιο του λαού και τα ιδανικά της Αριστεράς. Το τι κάνει με αυτά τα χρήματα είναι αυστηρά προσωπική του υπόθεση. Αν τα άφηνε να αναπαύονται σε τραπεζικούς λογαριασμούς, θα βλέπαμε το νούμερο και η κουβέντα θα τελείωνε εκεί – θα ήταν άλλωστε μεγάλο, δύσκολο και να το θυμάσαι. Continue reading

Μοναχική, μοχθηρή ματιά

Με όρους τηλεοπτικής σειράς το βιτριόλι έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνουν σουξέ. Ωραίες γυναίκες, πάθη, ερωτική αντιζηλία και εκδικητικό ένστικτο. Δίνεις το story σε έναν καλό σεναριογράφο και μετά δεν έχεις πού να χωρέσεις τη ρεκλάμα. Εμείς βέβαια καλά κάνουμε και κουνάμε το δάχτυλο προς τους συναδέλφους που κάνουν copy-paste κομμάτια από παλιά «Άρλεκιν». Ωστόσο ρουφάμε τα ρεπορτάζ τους με το ίδιο καλαμάκι που βάζουμε στο φρέντο. Continue reading

Oσα παίρνει η πολιτική ορθότητα

Υπάρχει μία πολύ ενδιαφέρουσα και καλογυρισμένη αμερικανική σειρά, που δεν έγινε ευρέως γνωστή στην Ελλάδα. Λέγεται «American Gods» και είναι σαν να έχει φυτέψει τον κώδικα της ελληνικής μυθολογίας μέσα στην αμερικανική ιστορία. Βλέπουμε, δηλαδή, θεούς, με τα καπρίτσια και τις αδυναμίες τους, να συγκρούονται επί της Γης με παράπλευρες απώλειες θνητών. Continue reading

H αριστεία και ο συνδικαλιστής

Στις 4 Ιουνίου ο αντιπρόεδρος της ΟΛΜΕ Θεόδωρος Μαλαγάρης εμφανίστηκε ενώπιον της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής προκειμένου να αναπτύξει τα επιχειρήματα της Ομοσπονδίας έναντι του νομοσχεδίου για την εκπαίδευση. Continue reading

Failed state of mind

Υπάρχουν και άλλα που μπορείς να πεις για το εθνικό τουριστικό σποτ πέρα από το «state of mind». Δεν προβάλλει, ας πούμε, τους μπλε τρούλους της Σαντορίνης, με κίνδυνο να ξεχάσουν οι εν δυνάμει πελάτες την εικόνα. Δεν δείχνει τα πανηγύρια της Ικαρίας που, αν μη τι άλλο, είναι ελκυστικά για τους Antifa τουρίστες, μία αγορά στην οποία οφείλουμε να επεκταθούμε για λόγους πολιτικής ορθότητας και διεθνιστικής αλληλεγγύης. Δεν προτάσσει το fun της Μυκόνου, ειδικά τώρα που ο πλανήτης είναι σε κατάθλιψη. Δεν υπάρχει, διάολε, η Χαλκιδική που σαν και αυτήν δεν έχει. Continue reading