Tρεις στιγμές στην Τούμπα

Αν καβαλούσα σήμερα μία χρονομηχανή και γύριζα πίσω, στις 9 Ιουνίου 1985, θα πετύχαινα τον εαυτό μου να βαδίζει την οδό Διογένους, έχοντας πίσω του το γήπεδο της Τούμπας και τις φωνές των πανηγυρισμών για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Θα πλησίαζα με άνεση τον 19χρονο -έτσι όπως έχω γίνει αποκλείεται να με αναγνώριζε. Και θα του έδινα τέσσερις συμβουλές. Continue reading

Advertisements

Οι φίλοι μου που τρέχουν

Ο ηθοποιός Πίτερ Ο’ Τουλ πέθανε σε ηλικία 81 ετών. Δεν ήταν ακριβώς πλήρης ημερών, αλλά πρόκειται για ηλικία που την αγοράζεις αν μπορείς να κάνεις ένα deal με το Υπερφυσικό, είτε με την αγαθή, είτε με την καταχθόνια εκδοχή του. Continue reading

Δύο δευτερόλεπτα Μουντιάλ

Θέλω να το δείτε σε αργή κίνηση και από πολλές κάμερες. Το «έλα μωρέ μαλάκα» εκφέρεται μπουκωμένο. Από πίτσα. Το χέρι που κρατάει το δαγκωμένο κομμάτι, σπάει προς τα δεξιά, αφήνοντας ψίχουλα που χώνονται, μέσα από φανελάκι, σε δασύτριχο στήθος ή πέφτουν στο πάτωμα. Continue reading

Τι είδα στον τελικό Κυπέλλου

Μένω κοντά στο Ολυμπιακό Στάδιο και είπα να ξεκινήσω από το σπίτι δύο ώρες πριν από το παιχνίδι, να κάνω και το σχετικό χάζι. Στην υπόγεια διάβαση του Golden Hall, είδα δύο παλικάρια με φανέλες της ΑΕΚ. Ένας άνδρας των ΜΑΤ τους ρώτησε πού πηγαίνουν. «Πού να πηγαίνουμε; Στο γήπεδο» απάντησαν με ένα μοναδικό συνδυασμό αφέλειας και σιγουριάς. «Να πάτε στο γήπεδο, παιδιά, απλώς αν πάτε από εδώ, δεν θα μπείτε μέσα ολόκληροι, αλλά σε κομμάτια». Continue reading