Σκαμπαρδώνης περιπολών

Στο τελευταίο βιβλίο του Γιώργου Σκαμπαρδώνη υπάρχει ένα διήγημα υπό τον τίτλο «Ο Θαλάσσιος Δαίμων». Περιγράφει την περιπέτεια δύο φοιτητών που αποφάσισαν να χτίσουν μία ξύλινη βάρκα στο καθιστικό τους. Και η βάρκα κατασκευάστηκε μέσα στο σπίτι σαν το όνειρο που γεννιέται μέσα σε ένα κεφάλι. Στη συνέχεια την άρπαξε ένας γερανός και την τοποθέτησε στο τρέιλερ, όπως ο πελαργός αφήνει το παιδί στην κούνια. Τα υπόλοιπα έγιναν στα νερά της Χαλκιδικής. Continue reading

«Η τελευταία μέρα ενός θανατοποινίτη», Β. Ουγκό (Νάρκισσος)

Πως αισθάνεται ένας θανατοποινίτης; Πως είναι να γνωρίζεις ότι οι δείκτες του ρολογιού θα προσπεράσουν ένα συγκεκριμένο λεπτό, αλλά όχι και η ζωή σου; Ποια είναι η τελευταία σκέψη μπροστά στο δήμιο; Υπάρχει ή πρόλαβε ο φόβος και την έπνιξε; Αλλά ας υποθέσουμε ότι όλα αυτά μας ενδιαφέρουν όσο και η αγωνία της αγελάδας στον ιμάντα του σφαγείου. Αλλωστε ο θανατοποινίτης είναι και ο πρώτος που θα σταματήσει να ασχολείται με το θέμα. Ας διαβάσουμε πρώτα το βιβλίο.

«Η τελευταία μέρα ενός θανατοποινίτη», του Β. Ουγκό, είναι ένα από τα βιβλία που συνήθως τα αδικεί η νιότη. Τα διαβάζεις νέος, όταν έχεις διάθεση, αλλά όχι και την ωριμότητα να τα επεξεργαστείς. Μετά μένουν αγέρωχα, αλλά σκονισμένα και λησμονημένα στη βιβλιοθήκη. Continue reading

«Πουλάμε τη ζωή χρεώνουμε τον θάνατο», Α. Δημητρούκα (Πατάκης)

Λίγο πριν η δεκαετία του ’70 κοπεί στη μέση, η μαθήτρια Αγαθή Δημητρούκα από την Αιτωλοακαρνανία έγραψε ένα γράμμα στον ποιητή Νίκο Γκάτσο. Μίλησαν και στο τηλέφωνο. Και η Αγαθή βρέθηκε κοντά στον Γκάτσο σαν το έντομο που πλησιάζει τη λάμπα αλλά δεν καίγεται, μεταμορφώνεται σε πυγολαμπίδα. Εμεινε δίπλα του για πολλά χρόνια, ως τον θάνατό του. Μετά άρχισε να ζει ξανά ή, καλύτερα, ξεκίνησε μία καινούργια ζωή. Λες και απελευθέρωσε έναν αναστεναγμό που ήθελε χρόνια να βγει.

Το βιβλίο «Πουλάμε τη ζωή χρεώνουμε τον θάνατο» είναι η αφήγηση της Αγαθής Δημητρούκα για τα χρόνια που έζησε πλάι στον Νίκο Γκάτσο. Λάθος, δεν είναι ακριβώς αυτό. Ο αναγνώστης δεν πρέπει να παρασυρθεί νομίζοντας ότι θα κρυφακούσει τους φόβους του ποιητή ή το μουρμουρητό του Χατζιδάκι. Το βιβλίο μπορεί να αναφέρεται στον Γκάτσο, αλλά εστιάζει στη Δημητρούκα. Χαρτογραφεί τον ψυχικό της κόσμο, είναι, όντως, μία μυθιστορηματική αυτοβιογραφία. Continue reading

To θεώρημα της Επτάδας

Αν ο Γιώργος Μαυρωτάς έγραφε την αθλητική του αυτοβιογραφία, οι σύλλογοι του υγρού στίβου θα έπρεπε να την τυπώσουν επάνω στο δάπεδο της πισίνας. Τα πιτσιρίκια θα φόρτωναν το κορμί τους με ατελείωτα πενηντάρια και ταυτοχρόνως θα διάβαζαν για χιλιόμετρα διαδρομών, παιχνίδια που πνίγηκαν στην απογοήτευση και νίκες για τις οποίες αξίζει να πνιγείς ο ίδιος. Ο Μαυρωτάς είναι ο ορισμός του θρύλου για το ελληνικό πόλο, κοινώς μία ιστορία που αξίζει να διηγείσαι, να την τραβάς και να τη φουσκώνεις με υπερβολές-κανένας δεν πρόκειται να σε παρεξηγήσει. Συμμετείχε σε πέντε ολυμπιακές διοργανώσεις, έπαιξε 511 παιχνίδια με την εθνική ομάδα και ούτε ο ίδιος δεν θα ξέρει πόσα με τη Βουλιαγμένη. Σήμερα κολυμπάει σε πιο βαθιά, αλλά και πιο ήρεμα νερά: είναι επίκουρος καθηγητής στους Χημικούς Μηχανικούς του ΕΜΠ. Continue reading

H ασημένια σταγόνα του Δαβαράκη

Ενας νεαρός άνδρας πεθαίνει από καθολικό καρκίνο στον Ευαγγελισμό. Τον βλέπεις μέσα από τις σελίδες, μυρίζεις το θάνατο που πλησιάζει, φοβάσαι ότι θα υποχρεωθείς να του κλείσεις τα μάτια. Οχι. Τη στιγμή που η νοσοκόμα αφαιρεί βελόνα από το ετοιμοθάνατο σώμα, μία ασημένια σταγόνα πέφτει αθόρυβα στη φλέβα, ανακατεύεται με το αίμα, ταξιδεύει στο βασανισμένο κορμί φωτίζει το εσωτερικό του. Ο καρκίνος εξαφανίζεται, οι γιατροί απορούν, η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα συγκλονίζεται και ο νεαρός, ακολουθώντας ένα νεύμα του Δαβαράκη, κοιτάζει χαμογελώντας προς τον ουρανό. Continue reading