H ομιλία του Περικλή στο TEDx των νεκρών

Σε αυτή τη χρονική στιγμή ο Περικλής είναι 45 ετών. Μιλούσε γρήγορα και σταθερά, έχοντας πάντα το ένα χέρι μέσα στον χιτώνα, χειρονομία που έδειχνε μέτρο και σεβασμό. Στο κεφάλι του ήταν η γνωστή περικεφαλαία.
Continue reading

Advertisements

Οι άνθρωποι που μας μεγαλώνουν

O Μάνος Ελευθερίου ήταν ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους μίας κατηγορίας ανθρώπων που φθίνει μέρα με τη μέρα: είναι οι άνθρωποι που μας μεγαλώνουν. Μερικές φορές δεν ξέρεις ότι υπάρχουν ή δεν αναγνωρίζεις το πρόσωπό τους. Όμως αυτοί είναι εκεί, στο μέσον κάτι τεράστιων και αχανών χώρων, καθισμένοι μπροστά σε έναν αργαλειό, δουλεύουν το νήμα που μας δένει όλους μαζί, το ρούχο που ντύνει την κοινή μας συνείδηση. Continue reading

Δύο δευτερόλεπτα Μουντιάλ

Θέλω να το δείτε σε αργή κίνηση και από πολλές κάμερες. Το «έλα μωρέ μαλάκα» εκφέρεται μπουκωμένο. Από πίτσα. Το χέρι που κρατάει το δαγκωμένο κομμάτι, σπάει προς τα δεξιά, αφήνοντας ψίχουλα που χώνονται, μέσα από φανελάκι, σε δασύτριχο στήθος ή πέφτουν στο πάτωμα. Continue reading

Οι Μήτσοι χωρίς Λαζόπουλο

Συνήθως οι σπουδαίοι καλλιτέχνες αντιστρέφουν τη συνθήκη του Ντόριαν Γκρέι. Ο χρόνος σκάβει το πρόσωπο, αλλά δεν τολμά να αγγίξει το καλλιτεχνικό έργο. Η δε διαχρονία της δημιουργίας, λειτουργεί και ως μοναδικό, πολύτιμο υποκατάστατο της αθανασίας. Ο Λάκης Λαζόπουλος είναι ιδιαίτερη περίπτωση. Continue reading

Παίζουμε μόνοι μας στο θέατρο, μωρό μου

Στα γενέθλιά του, το 2010

«Ο λάκκος με τ’ αστεία που σκάβω από παιδί, η τέλεια ληστεία που έχω σκαρφιστεί, με σφίγγει σαν παπούτσι ντόπιο και μπαλωμένο, στο χείλος του Ζαλόγγου το τέλος περιμένω. Θέλω να πέσω μέσα, σε χάχανα και γέλια να πνιγώ. Να γίνω πριγκιπέσα, της μάνας μου τα ρούχα να φορώ. Να χαθώ.» Continue reading