Παίζουμε μόνοι μας στο θέατρο, μωρό μου

Στα γενέθλιά του, το 2010

«Ο λάκκος με τ’ αστεία που σκάβω από παιδί, η τέλεια ληστεία που έχω σκαρφιστεί, με σφίγγει σαν παπούτσι ντόπιο και μπαλωμένο, στο χείλος του Ζαλόγγου το τέλος περιμένω. Θέλω να πέσω μέσα, σε χάχανα και γέλια να πνιγώ. Να γίνω πριγκιπέσα, της μάνας μου τα ρούχα να φορώ. Να χαθώ.» Continue reading

Advertisements

Για τα πανηγύρια

Μπορεί ο άνδρας να είναι για τα πανηγύρια, αυτό όμως δεν συνεπάγεται και την κτήση σχετικής εμπειρίας. Εχω παρακολουθήσει πανηγυρικούς. Εχω συμμετάσχει σε πανηγυρισμούς που έλαβαν χώρα στο γήπεδο Τούμπας, με μακεδονική αυθεντικότητα και αφρικανική ορμή. Αλλά από πανηγύρια δεν ξέρω. Continue reading

Πού πηγαίνουν οι καλλιτέχνες όταν πεθαίνουν;

Οι σπουδαίοι καλλιτέχνες έχουν τη μνήμη, το αποτύπωμα τους έργου τους, για να κατευνάζουν τον φόβο του θανάτου. Είναι και αυτή μία παρηγοριά, ένα υποκατάσταστο της αθανασίας. Continue reading

Γιατί δεν βγαίνουν νέοι «Τζορτζ Μάικλ»;

%ce%b3%ce%bcΑσε την Εϊμι στην ησυχία της, αν και μόνο αυτή μπορεί να βγει μέσα από το ντουμάνι ενός τρίφυλλου και να απευθύνει το λόγο στον Μπόουι, στον Πρινς, στον Τζορτζ Μάικλ. Ζωγραφισμένη από το ίδιο πενάκι ήταν. Αν ζούσε θα ήταν 33 και η μουσική που θα έβγαινε από μέσα της, μαζί με ξερατά, ουσίες και αλκοόλ, θα γύριζε όλα τα κουμπάκια προς τα δεξιά. Η Εϊμι. Κανένας άλλος; Continue reading

O Ομπάμα ως θέαμα

182210Θα μπορούσε στη θέση του να ήταν κάποιος σαν τον Ουίνστον Τσόρτσιλ; O Mπαράκ Ομπάμα, ο πιο γνωστός και ο πιο ισχυρός άνθρωπος στον κόσμο ήταν στη σκηνή. Ηξερα ότι παρακολουθώ Ιστορία από τον πρώτο εξώστη, έχοντας πλέον ένα «Ημουν και εγώ εκεί» στην εσωτερική τσέπη του σακακιού. Όμως ήταν και η απορία εκεί: θα στεκόταν στο σανίδι κάποιος σαν τον Ουίνστον Τσορτσιλ; Continue reading