Δύο δευτερόλεπτα Μουντιάλ

Θέλω να το δείτε σε αργή κίνηση και από πολλές κάμερες. Το «έλα μωρέ μαλάκα» εκφέρεται μπουκωμένο. Από πίτσα. Το χέρι που κρατάει το δαγκωμένο κομμάτι, σπάει προς τα δεξιά, αφήνοντας ψίχουλα που χώνονται, μέσα από φανελάκι, σε δασύτριχο στήθος ή πέφτουν στο πάτωμα. Continue reading

Advertisements

Οι Μήτσοι χωρίς Λαζόπουλο

Συνήθως οι σπουδαίοι καλλιτέχνες αντιστρέφουν τη συνθήκη του Ντόριαν Γκρέι. Ο χρόνος σκάβει το πρόσωπο, αλλά δεν τολμά να αγγίξει το καλλιτεχνικό έργο. Η δε διαχρονία της δημιουργίας, λειτουργεί και ως μοναδικό, πολύτιμο υποκατάστατο της αθανασίας. Ο Λάκης Λαζόπουλος είναι ιδιαίτερη περίπτωση. Continue reading

Παίζουμε μόνοι μας στο θέατρο, μωρό μου

Στα γενέθλιά του, το 2010

«Ο λάκκος με τ’ αστεία που σκάβω από παιδί, η τέλεια ληστεία που έχω σκαρφιστεί, με σφίγγει σαν παπούτσι ντόπιο και μπαλωμένο, στο χείλος του Ζαλόγγου το τέλος περιμένω. Θέλω να πέσω μέσα, σε χάχανα και γέλια να πνιγώ. Να γίνω πριγκιπέσα, της μάνας μου τα ρούχα να φορώ. Να χαθώ.» Continue reading

Για τα πανηγύρια

Μπορεί ο άνδρας να είναι για τα πανηγύρια, αυτό όμως δεν συνεπάγεται και την κτήση σχετικής εμπειρίας. Εχω παρακολουθήσει πανηγυρικούς. Εχω συμμετάσχει σε πανηγυρισμούς που έλαβαν χώρα στο γήπεδο Τούμπας, με μακεδονική αυθεντικότητα και αφρικανική ορμή. Αλλά από πανηγύρια δεν ξέρω. Continue reading

Πού πηγαίνουν οι καλλιτέχνες όταν πεθαίνουν;

Οι σπουδαίοι καλλιτέχνες έχουν τη μνήμη, το αποτύπωμα τους έργου τους, για να κατευνάζουν τον φόβο του θανάτου. Είναι και αυτή μία παρηγοριά, ένα υποκατάσταστο της αθανασίας. Continue reading