Οι σκιές της Πανσελήνου

Το φεγγάρι του Αυγούστου είναι ξεχωριστό. Και μας βρίσκει με τα πόδια στη θάλασσα ή τα χέρια να χαϊδεύουν τα μάρμαρα των αρχαιολογικών χώρων. Συνήθως κάποιος τραγουδάει, μία συναυλία ή ένα ποιητικό δρώμενο. Πιο παλιά, ο μακαρίτης ο Νίκος Παπάζογλου φρόντιζε να έχει κλείσει το θέατρο του Λυκαβηττού για συναυλία -προς το τέλος έλεγε και τον «Αύγουστο». Continue reading

«Και ποιος είσαι εσύ που θα με κρίνεις;»

Oταν κέρδισε η Αριστερά, αρκετοί είπαμε ότι, επιτέλους, θα απαλλαγούμε από το αναχρονιστικό και βίαιο θέαμα των μαθητικών παρελάσεων. Ομως εμείς που δεν θέλουμε να βλέπουμε τα παιδιά μας να παρελαύνουν με στρατιωτικό βήμα είμαστε μία ξενόδουλη μειοψηφία και, τέλος πάντων, καταλάβαμε ότι πρώτα θα απαλλαγούμε από τα μνημόνια, μετά θα ανακτήσουμε την αξιοπρέπεια μας και στο τέλος μπορεί να συζητήσουμε για τις παρελάσεις. Continue reading

H Παναγιά του Διαστήματος

Το Google Earth με κάνει να αισθάνομαι Θεός. Πανταχού παρών. Είμαι έξω και πάνω από τη Γη. Περιεργάζομαι τον πλανήτη, τον γυρίζω μία από εδώ και μία από την άλλη. Του αλλάζω κλίση. Αντιστρέφω τη διάταξη των πόλων, φέρνω τον Νότο στο Βορρά, νομίζω ότι πλημμυρίζω την Αφρική. Και μετά τα δυο μου μάτια ενώνονται και γίνονται ένα. Μεγάλο και βαθύ, με όλα τα χρώματα του κόσμου στην ίριδα. Το μάτι του Θεού. Continue reading

Σπονδή, με φραπέ, στον Δημήτρη Βακόνδιο

Ο Βακόνδιος και η παρασκευή του φραπέ. Εργα των Παναγιώτας Θεοφιλάτου και Τάσου Παπαϊωάννου

Κανένας δεν ξέρει τι απέγινε ο Δημήτρης Βακόνδιος, ο άνθρωπος που το 1957 ανακάλυψε τον φραπέ. Αν ζει, θα είναι υπερήλικας, μπορεί και αιωνόβιος, έχοντας ρουφήξει τη ζωή με το καλαμάκι. Αν πάλι έχει φύγει, το έκανε αθόρυβα, διακριτικά. Η εφημερίδα με το αγγελτήριο σίγουρα θα δίπλωσε πάνω σε τραπέζια καφενείου, δίπλα σε ποτήρια με φραπέ. Όμως, για φαντάσου, στις κηδείες σερβίρουν ελληνικό καφέ. Continue reading

Εσύ, πόσα ζώα σκοτώνεις;

Τις κατσαρίδες τις πιάνω με το χέρι ή με ένα χαρτί και τις πετάω από το μπαλκόνι. Το αυτό γίνεται σχεδόν με κάθε έντομο που θα μπει στο σπίτι. Αν δεν μπορώ να το πιάσω, ανοίγω το παράθυρο, το σπρώχνω προς τα εκεί ώστε να βγει έξω. Δεν ισχυρίζομαι, φυσικά, ότι διακατέχομαι από ευγενικά αισθήματα. Απλώς σκέφτομαι ότι είναι κρίμα για ένα πλάσμα να χάνει τη ζωή του χωρίς λόγο ή όφελος. Continue reading