«Και ποιος είσαι εσύ που θα με κρίνεις;»

Oταν κέρδισε η Αριστερά, αρκετοί είπαμε ότι, επιτέλους, θα απαλλαγούμε από το αναχρονιστικό και βίαιο θέαμα των μαθητικών παρελάσεων. Ομως εμείς που δεν θέλουμε να βλέπουμε τα παιδιά μας να παρελαύνουν με στρατιωτικό βήμα είμαστε μία ξενόδουλη μειοψηφία και, τέλος πάντων, καταλάβαμε ότι πρώτα θα απαλλαγούμε από τα μνημόνια, μετά θα ανακτήσουμε την αξιοπρέπεια μας και στο τέλος μπορεί να συζητήσουμε για τις παρελάσεις. Continue reading

Πώς ξεχωρίζεις την Αριστερά από τη Δεξιά;

Στα πολύχρωμα ‘80ς του κιτς και της υπερβολής, ο μύλος του δικομματισμού έπαιρνε νερό από τα γαλάζια και τα πράσινα καφενεία. Τα δύο κόμματα είχαν μαντρώσει τους ψηφοφόρους εκεί μέσα, τους τάιζαν πρωτοσέλιδα και τους πότιζαν χολή. Continue reading

Ακου να σου πω, Νίκο Καρανίκα

Νίκο Καρανίκα, άκου να σου πω, καλέ μου φίλε…
Οσο είσαι στα ωραία Γιαννιτσά, μιξάρεις ποτά και μουσικές στο μπαρ ή διατυπώνεις αποφθέγματα περί καριέρας, έχεις το δικαίωμα να γράφεις και να λες ό,τι σου γουστάρει στο facebook, στο twitter, ενίοτε και σε τοίχους. Αρκεί να είσαι προσεκτικός και να μην εκτίθεσαι από την ορθογραφία σου – παθαίνετε κάτι τέτοια εκεί στο Μαξίμου. Continue reading

Η λούμπεν μετριότητα

Στην συλλογική μας συνείδηση η μετριότητα συχνά ταυτίζεται με το δημοκρατικό. Και αυτό συμβαίνει επειδή η μετριότητα αντιστοιχεί στο «μέσο όρο», δηλαδή σε αυτό που είναι πλειοψηφικό. Ειδικά στην πολιτική, τα τελευταία χρόνια η μετριότητα επιδεικνύεται ως προσόν, καθώς εφάπτεται του λαϊκού. Continue reading

Και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;

Μέχρι χθες, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης πρέπει να ήταν ο τελευταίος εν ζωή άνθρωπος που συνυπήρχε στην ίδια φωτογραφία με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Και ασφαλώς ένας από τους πιο τυχερούς που ανέπνεαν στον τόπο. Continue reading