Ένα συνέδριο που θα νοσταλγήσουν στο μέλλον

Όταν το κόμμα που κάνει συνέδριο είναι στην κυβέρνηση, το καταλαβαίνεις από το πάρκινγκ. Στην πλαϊνή είσοδο του συνεδριακού κέντρου στα Σπάτα ήταν ένα μαύρο κοπάδι από αυτοκίνητα με ποιμένες κάτι νεαρούς με κοντό κούρεμα και ακουστικό στο αφτί. Και από δίπλα, σαν τσομπανόσκυλα, οι συνοδευτικές μοτοσυκλέτες. Continue reading

Οι δύο όψεις του Θοδωρή Δρίτσα

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση, ο σπαραγμός για το δράμα των προσφύγων έσπαγε τα τζάμια στην Κουμουνδούρου. Ήταν η εποχή που στην Ελλάδα είχαμε «ανθρωπιστική κρίση» και το Λιμενικό έπνιγε ανθρώπους στο Φαρμακονήσι. Η Αμυγδαλέζα ήταν η ευρωπαϊκή εκδοχή του Γκουαντάναμο. Και το κρίμα για τους θανάτους των παιδιών στο Αιγαίο έπεφτε όλο στις άθλιες κεφαλές των Ευρωπαίων και πολύ περισσότερο στου Σαμαρά. Continue reading

Οι δύο πλευρές του φράχτη

Ως Πρωθυπουργός, ο Αλέξης Τσίπρας, εργάστηκε με συνέπεια, προσωπικό και εκλογικό κόστος για τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ με την είσοδο της Βόρειας Μακεδονίας στη Συμμαχία. Επίσης έκανε και αυτός τα απαραίτητα ψώνια αμυντικού εξοπλισμού από τις ΗΠΑ. Και αν κέρδισε ένα φίλο από τους ξένους διπλωμάτες που είναι διαπιστευμένοι στην Αθήνα, αυτός σίγουρα είναι ο αμερικανός πρεσβευτής. Continue reading

H αναγκαστικότητα του ξύλου

«Η επιβολή του νόμου θα ευχόμασταν να γίνεται με προσφορά τριαντάφυλλων. Δεν έχει καταστεί αυτό δυνατό. Η επιβολή του νόμου εμπεριέχει στοιχεία αναγκαστικότητας –το λέω γλυκά. Το ξύλο είναι στοιχείο αναγκαστικότητας». Continue reading

Το κόμμα της Φώφης

Το ΠΑΣΟΚ οδεύει σε έκτακτο συνέδριο. Είναι και αυτός ένας τρόπος για να προσελκύσει (και ως ΚΙΝΑΛ), έστω για λίγο, το ενδιαφέρον, να ανιχνευτεί σφυγμός και να αντιληφθεί το πολιτικό ακροατήριο ότι πρόκειται για έναν πολιτικό οργανισμό που είναι ακόμα ζωντανός. Oχι, βέβαια, σαν ροκ συγκρότημα, αλλά σαν κομπανία. Continue reading