Τι είδα στον τελικό Κυπέλλου

Μένω κοντά στο Ολυμπιακό Στάδιο και είπα να ξεκινήσω από το σπίτι δύο ώρες πριν από το παιχνίδι, να κάνω και το σχετικό χάζι. Στην υπόγεια διάβαση του Golden Hall, είδα δύο παλικάρια με φανέλες της ΑΕΚ. Ένας άνδρας των ΜΑΤ τους ρώτησε πού πηγαίνουν. «Πού να πηγαίνουμε; Στο γήπεδο» απάντησαν με ένα μοναδικό συνδυασμό αφέλειας και σιγουριάς. «Να πάτε στο γήπεδο, παιδιά, απλώς αν πάτε από εδώ, δεν θα μπείτε μέσα ολόκληροι, αλλά σε κομμάτια». Continue reading

Advertisements

Αναπνέοντας νεκρούς στο Βαρανάσι

Σκέφτηκα ότι θα ήταν καλύτερο να βάλω ένα μαντήλι μπροστά στο στόμα. Όμως τελικά ζήτησα από τον εαυτό μου να το ζήσει με όλες του τις αισθήσεις. Τα μάτια μου έβλεπαν ένα πτώμα να τυλίγεται στις φλόγες. Τα αυτιά μου άκουγαν το τραγούδι των συγγενών. Και στην επόμενη ανάσα ο ζεστός αέρας μπήκε στα πνευμόνια μου φέρνοντας μαζί καπνό και τέφρα. Στο μέτωπο μου είχα ένα χάραγμα από στάχτη. Και μέσα μου κάτι από το πτώμα που άρπαξαν οι φλόγες. Ήταν γυναίκα. Continue reading

Συγχώρεση χωρίς Θεό

Δεν πιστεύω στον Θεό. Συχνά θυμώνω με αυτούς που επικαλούνται το θέλημά Του. Και οργίζομαι περισσότερο με αυτούς που δηλώνουν ότι τον αντιπροσωπεύουν. Ομως κάποτε ένας σοφός άνθρωπος μου είπε ότι το να μην αποδέχεσαι την ύπαρξη Θεού, είναι σαν να λες ότι ο Παρθενώνας χτίστηκε με πέτρες που έπεσαν τυχαία από τον ουρανό. Το σύμπαν έχει λογική και νόμους. Continue reading

Για τον Λάζαρο Χατζηνάκο

Από τη μέρα που πέθανε ο Λάζαρος Χατζηνάκος, αμέσως μόλις στέγνωσαν τα δάκρυα μου, άρχισα να σκέφτομαι μία νεκρολογία που θα του άξιζε. Δεν είμαι όμως καλός, ούτε έχω ασκηθεί στη γραφή τέτοιων πραγμάτων, αν και θα μπορούσα να διατρέξω τους βασικούς άξονες της ζωής του. Continue reading