Αναπνέοντας νεκρούς στο Βαρανάσι

Σκέφτηκα ότι θα ήταν καλύτερο να βάλω ένα μαντήλι μπροστά στο στόμα. Όμως τελικά ζήτησα από τον εαυτό μου να το ζήσει με όλες του τις αισθήσεις. Τα μάτια μου έβλεπαν ένα πτώμα να τυλίγεται στις φλόγες. Τα αυτιά μου άκουγαν το τραγούδι των συγγενών. Και στην επόμενη ανάσα ο ζεστός αέρας μπήκε στα πνευμόνια μου φέρνοντας μαζί καπνό και τέφρα. Στο μέτωπο μου είχα ένα χάραγμα από στάχτη. Και μέσα μου κάτι από το πτώμα που άρπαξαν οι φλόγες. Ήταν γυναίκα. Continue reading

Advertisements

Συγχώρεση χωρίς Θεό

Δεν πιστεύω στον Θεό. Συχνά θυμώνω με αυτούς που επικαλούνται το θέλημά Του. Και οργίζομαι περισσότερο με αυτούς που δηλώνουν ότι τον αντιπροσωπεύουν. Ομως κάποτε ένας σοφός άνθρωπος μου είπε ότι το να μην αποδέχεσαι την ύπαρξη Θεού, είναι σαν να λες ότι ο Παρθενώνας χτίστηκε με πέτρες που έπεσαν τυχαία από τον ουρανό. Το σύμπαν έχει λογική και νόμους. Continue reading

Για τον Λάζαρο Χατζηνάκο

Από τη μέρα που πέθανε ο Λάζαρος Χατζηνάκος, αμέσως μόλις στέγνωσαν τα δάκρυα μου, άρχισα να σκέφτομαι μία νεκρολογία που θα του άξιζε. Δεν είμαι όμως καλός, ούτε έχω ασκηθεί στη γραφή τέτοιων πραγμάτων, αν και θα μπορούσα να διατρέξω τους βασικούς άξονες της ζωής του. Continue reading

Σουβενίρ υπαρκτού σοσιαλισμού

Την πρώτη φορά που επισκέφθηκα το Βερολίνο, οι Ελληνες είχαμε μπλε διαβατήρια και οι αστυνομικοί στο αεροδρόμιο Σόνενφελντ σου έβαζαν σφραγίδα DDR. Και τώρα, αν έρχεσαι από την Ελλάδα, αστυνομικοί με μεγεθυντικούς φακούς εξετάζουν ενδελεχώς τα έγγραφά σου. Δεν κάνουν φυσικά ερωτήσεις, όπως οι Ανατολικογερμανοί που, μετά, σε οδηγούσαν σε μία αυλή προκειμένου να επιβιβαστείς σε λεωφορεία, τα οποία θα άνοιγαν τις πόρτες τους στο Δυτικό Βερολίνο. Continue reading