To όνομά μου στο τσαρούχι

Σήμερα πρέπει να πληρώσω τη δεύτερη δόση του φόρου εισοδήματος. Και την πρώτη του ΕΝΦΙΑ. Το ποσό είναι μεγάλο, απαιτεί κάτι παραπάνω από το εισόδημα ενός μήνα. Έτσι όπως τα έφερε το εκκαθαριστικό, τρεις μήνες τον χρόνο εργάζομαι αποκλειστικά για να πληρώσω Εφορία. Continue reading

Advertisements

Τα δώδεκα χρόνια του γονιού

Δεν ξέρω άνθρωπο που νοσταλγεί τα σχολικά χρόνια των παιδιών του. Μπορεί να του λείπουν τα χρόνια, αλλά όχι το σχολείο. Βλέπω στην τηλεόραση νέους γονείς, δροσερές μαμάδες και δυνατούς μπαμπάδες να μπαίνουν στο προαύλιο κρατώντας από το χέρι το πρωτάκι τους. Αν ζηλεύω; Θα τρομάζατε αν ακούγατε το γέλιο μου. Αισθάνομαι κάτι μεταξύ οίκτου και εκείνου του συναισθήματος που είχα όταν έβλεπα φαντάρους, λίγο μετά την απόλυσή μου από τον Στρατό. Θα πήξετε. Continue reading

Χαμστεράκια στον τροχό

Πολλές φορές τα μεσημέρια στέκομαι απελπισμένος μπροστά στον υπολογιστή, μην έχοντας να γράψω απολύτως τίποτα. Αισθάνομαι όπως ο ραβδοσκόπος που ψάχνει νερό και γυρίζει σαν σκύλος που κυνηγά την ουρά του. Ένας ηθοποιός που τον πέταξαν στη σκηνή χωρίς να του δώσουν λόγια. Μία βρύση που στάζει, αλλά δεν βρίσκεται ένα χέρι να την ανοίξει. Continue reading

I see dead people

Η ταινία είναι είκοσι ετών, δεν τίθεται θέμα spoiler. Στην «Έκτη Αίσθηση» ο Μπρους Γουίλις υποδύεται ψυχίατρο που αναλαμβάνει ένα παιδάκι το οποίο ισχυρίζεται ότι βλέπει νεκρούς. «I see dead people». Στο τέλος ο πρωταγωνιστής καταλαβαίνει, μαζί με τους θεατές, ότι είναι και ο ίδιος νεκρός. Continue reading

Η όμορφη Ρίκα

Το είπαν και το έγραψαν όλοι: η Ρίκα ήταν ένας άνθρωπος που ακτινοβουλούσε. Μία ψηλή, εντυπωσιακή γυναίκα, με χαμόγελο που άνοιγε σαν παράθυρο στον ήλιο και μυαλό πιο φωτεινό και από τα μάτια της. Continue reading