Το Πάσχα της ζωής μας

Δεν με λες άνθρωπο της εκκλησίας και της πίστης. Υπάρχουν μάλιστα ορισμένοι εκκλησιαστικοί παράγοντες που δεν με λένε καν άνθρωπο. Αλλά αυτό δεν σας αφορά. Ωστόσο οφείλω να εξομολογηθώ ότι αυτό το Πάσχα με αγγίζει όσο κανένα άλλο στο παρελθόν, πέρα από εκείνα που είχαν πάνω τους το αποτύπωμα προσωπικής, ανθρώπινης απώλειας. Continue reading

Bερμούδα

Στην κρεμάστρα μου είναι μία βερμούδα, ξεχασμένη από το καλοκαίρι. Αν βάλω το χέρι σε καμιά τσέπη της, μπορεί να πιάσω κυκλαδίτικη άμμο. Είναι και οι σαγιονάρες που ακόμα κυκλοφορούν μέσα στο σπίτι, λες και τις φοράει ξωτικό. Και δεν ξέρω αν είναι που έχω χώρο στη ντουλάπα ή μία καινούργια αίσθηση του χρόνου, αλλά πλέον δεν μαζεύω τα καλοκαιρινά, ούτε κατεβάζω τα χειμωνιάτικα. Αισθάνομαι ότι από μία ηλικία και μετά ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα, ώστε δεν υπάρχει νόημα να το κάνεις αυτό. Μπορεί πάλι να είναι η κλιματική αλλαγή. Αλλά υποψιάζομαι ότι είναι όλα μαζί. Continue reading

Russian doll

Την Παρασκευή, πριν αλλάξει η ώρα, συζητούσα με τους ακροατές στο ραδιόφωνο για αυτήν την ευκαιρία που σου δίνει το ρολόι μία φορά τον χρόνο: να ξαναζήσεις μία ώρα από τη ζωή σου. Να γυρίσεις πίσω, μαζί με τους δείκτες και να ξαναδείς τα πράγματα διαφορετικά. Όμως οι περισσότεροι κοιμόμαστε. Continue reading

Ανήμπορος μπροστά στο μέλλον

«Φαινόταν καλή ιδέα, αλλά δεν πήγε όπως περιμέναμε. Ευτυχώς δεν χάσαμε και πολλά, μόνο εκατό εκατομμύρια δολάρια». Κοίταξα έξω από το παράθυρο, πάνω ψηλά στην ταράτσα του απέναντι κτιρίου. Είδα μία διαφήμιση για delivery κάνναβης. Αλλά εγώ ήδη την είχα ακούσει. Continue reading

Εξωγήινος στην Οία

Στην Οία, απόγευμα. Στέκομαι μπροστά στο βιβλιοπωλείο «Ατλαντίς», το καλύτερο του κόσμου, κατά τους New York Times, που πρόσφατα έκλεισε για δύο μέρες λόγω φορολογικών παραβάσεων. «Το πιστεύεις ότι ο εφοριακός είχε κούρεμα Μοϊκανού;» μου λέει φίλος επιχειρηματίας που διατηρεί παρακείμενο εμπορικό κατάστημα. Ναι. Νομίζω ότι έχω φτάσει στην ηλικία που πιστεύω τα πάντα και δεν με εκπλήσσει τίποτα. Continue reading