Οι φίλοι μου που τρέχουν

Ο ηθοποιός Πίτερ Ο’ Τουλ πέθανε σε ηλικία 81 ετών. Δεν ήταν ακριβώς πλήρης ημερών, αλλά πρόκειται για ηλικία που την αγοράζεις αν μπορείς να κάνεις ένα deal με το Υπερφυσικό, είτε με την αγαθή, είτε με την καταχθόνια εκδοχή του. Continue reading

Advertisements

Ένα χάδι στην κοιλιά

Στις σπάνιες και θλιβερές εμφανίσεις μου στο γυμναστήριο προτιμώ πλέον να παρατηρώ τους μεγαλύτερους άνδρες ή τους άνδρες με μεγαλύτερη κοιλιά -στον άνδρα η κοιλιά είναι δείκτης αντίστοιχος ή και σημαντικότερος της ηλικίας. Continue reading

To όνομά μου στο τσαρούχι

Σήμερα πρέπει να πληρώσω τη δεύτερη δόση του φόρου εισοδήματος. Και την πρώτη του ΕΝΦΙΑ. Το ποσό είναι μεγάλο, απαιτεί κάτι παραπάνω από το εισόδημα ενός μήνα. Έτσι όπως τα έφερε το εκκαθαριστικό, τρεις μήνες τον χρόνο εργάζομαι αποκλειστικά για να πληρώσω Εφορία. Continue reading

Τα δώδεκα χρόνια του γονιού

Δεν ξέρω άνθρωπο που νοσταλγεί τα σχολικά χρόνια των παιδιών του. Μπορεί να του λείπουν τα χρόνια, αλλά όχι το σχολείο. Βλέπω στην τηλεόραση νέους γονείς, δροσερές μαμάδες και δυνατούς μπαμπάδες να μπαίνουν στο προαύλιο κρατώντας από το χέρι το πρωτάκι τους. Αν ζηλεύω; Θα τρομάζατε αν ακούγατε το γέλιο μου. Αισθάνομαι κάτι μεταξύ οίκτου και εκείνου του συναισθήματος που είχα όταν έβλεπα φαντάρους, λίγο μετά την απόλυσή μου από τον Στρατό. Θα πήξετε. Continue reading

Χαμστεράκια στον τροχό

Πολλές φορές τα μεσημέρια στέκομαι απελπισμένος μπροστά στον υπολογιστή, μην έχοντας να γράψω απολύτως τίποτα. Αισθάνομαι όπως ο ραβδοσκόπος που ψάχνει νερό και γυρίζει σαν σκύλος που κυνηγά την ουρά του. Ένας ηθοποιός που τον πέταξαν στη σκηνή χωρίς να του δώσουν λόγια. Μία βρύση που στάζει, αλλά δεν βρίσκεται ένα χέρι να την ανοίξει. Continue reading