H Ρίκα που φοβόταν το σκοτάδι

«Eχω αποσυντονιστεί τελείως. Δεν έπρεπε να είμαι ζωντανή σήμερα. Aλλα μου έλεγαν οι γιατροί. Τώρα πρέπει να ζήσω ζωή που δεν περίμενα». Αυτό η Ρίκα μου το είπε ακριβώς πριν από τρία χρόνια. Eνα καλοκαιρινό μεσημέρι του 2015, λίγο μετά το δημοψήφισμα. Continue reading

Advertisements

Οι άνθρωποι που μας μεγαλώνουν

O Μάνος Ελευθερίου ήταν ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους μίας κατηγορίας ανθρώπων που φθίνει μέρα με τη μέρα: είναι οι άνθρωποι που μας μεγαλώνουν. Μερικές φορές δεν ξέρεις ότι υπάρχουν ή δεν αναγνωρίζεις το πρόσωπό τους. Όμως αυτοί είναι εκεί, στο μέσον κάτι τεράστιων και αχανών χώρων, καθισμένοι μπροστά σε έναν αργαλειό, δουλεύουν το νήμα που μας δένει όλους μαζί, το ρούχο που ντύνει την κοινή μας συνείδηση. Continue reading

Ο απογοητευμένος Τσακυράκης

Σκόπευα να γράψω και εγώ διάφορα για τον Σταύρο Τσακυράκη, όμως έχουν ειπωθεί τα πάντα, γέμισε το facebook με μικρές επιτύμβιες στήλες, με πλήρεις και καχεκτικούς επικήδειους. Η παρηγοριά για την απώλεια τέτοιων ανθρώπων, βρίσκεται στην αποτίμηση του βίου τους. Όχι μόνο στο επίπεδο της κοινωνίας, αλλά και στο ατομικό. Ο Τσακυράκης σε έκανε καλύτερο άνθρωπο, είτε ήσουν μαθητής, είτε συνομιλητής του. Και αυτή η διάσταση του έργου του, είναι πιο επιδραστική και από την ακαδημαϊκή. Continue reading

Η αληθινή, ψηφιακή ζωή

Ανήκω σε εκείνη την παραγωγική γενιά που έζησε τον κόσμο και στις δύο εκδοχές του, την αναλογική και την ψηφιακή. Οι άνθρωποι που σήμερα βρίσκονται ανάμεσα στα 45 και στα 60 συγκροτούν τη γενιά της μετάβασης από τον αναλογικό κόσμο, στον ψηφιακό. Continue reading