Εσύ, πόσα ζώα σκοτώνεις;

Τις κατσαρίδες τις πιάνω με το χέρι ή με ένα χαρτί και τις πετάω από το μπαλκόνι. Το αυτό γίνεται σχεδόν με κάθε έντομο που θα μπει στο σπίτι. Αν δεν μπορώ να το πιάσω, ανοίγω το παράθυρο, το σπρώχνω προς τα εκεί ώστε να βγει έξω. Δεν ισχυρίζομαι, φυσικά, ότι διακατέχομαι από ευγενικά αισθήματα. Απλώς σκέφτομαι ότι είναι κρίμα για ένα πλάσμα να χάνει τη ζωή του χωρίς λόγο ή όφελος. Continue reading

To δικό μου το παιδί

Πιο παλιά, όταν δεν υπήρχαν smartphones, η αναμονή ήταν πιο δύσκολη. Μετρούσες τις πλάκες στο πεζοδρόμιο. Παρατηρούσες μια πασχαλίτσα επάνω στο δάχτυλό σου. Κοιτούσες τις αντανακλάσεις του ήλιου στο νύχι σου. Χάζευες την κυρία με τη λαχανί βερμούδα. Γερμένη πάνω στα κάγκελα, με μία έκφραση πόνου, σχεδόν διπλωμένη στα δύο. Μην ήταν βαρύς ο φραπές ή είναι η αγωνία που πάει να την κόψει στα δύο; Continue reading

Οταν φοβάμαι

Τα βράδια πηγαίνω στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για την ακρίβεια έρχονται αυτές σε μένα. Και φέρνουν ύπνο. Άλλοι μετρούν προβατάκια, εγώ τις ΗΠΑ. Μία προς μία. Μπορώ να σας πω και τις πενήντα, αν δεν κοιμηθώ. Με κάθε τρόπο. Με τη φορά του ρολογιού ή και αντίστροφα. Διαγωνίως, οριζοντίως, καθέτως. Τώρα δουλεύω το σχήμα σταυρού με ακτίνες. Και καθώς το επεξεργάζομαι, βάζοντας στη μία άκρη το Όρεγκον και στην άλλη τη Βόρεια Καρολίνα, βυθίζομαι στον ύπνο ξαπλωμένος στη ράχη μίας νταλίκας που διασχίζει τη Μοντάνα. Πιο παλιά δεν ήταν τόσο εύκολο. Continue reading

Ξενοδοχείο ημιδιαμονής

maxresdefaultΔύο-τρεις φορές την εβδομάδα αγοράζω φαγητό από ένα φούρνο που βρίσκεται δίπλα σε ξενοδοχείο ημιδιαμονής. Η διαδικασία θέλει το χρόνο της. Θα βγει η σαλάτα από το ψυγείο, θα της βάλουν λαδόξυδο και μετά το καπάκι. Και από πάνω η αραβική πίτα με τη γαλοπούλα. Και δίπλα ένα γιαούρτι, με το κουταλάκι του. Continue reading

Τι έμαθα στα πενήντα

4083944524_b600451a0f_zΦοβόμουν να γίνω πενήντα ετών μέχρι που κατάλαβα ότι αν δεν θέλεις να μεγαλώνεις, η εναλλακτική είναι να σε ρουφήξει το χώμα της πατρίδας ή ο ουρανός της Βουλγαρίας. Αλλά εντάξει, αυτές οι νευρώσεις και τούτοι οι φόβοι είναι η πολυτέλεια που σου χορηγεί η πρόοδος. Έναν αιώνα νωρίτερα να γεννιόσουν, στα πεντηκοστά σου γενέθλια συνήθως είχε ολοκληρωθεί και η διαδικασία της αποσύνθεσης, ενώ η πόλη, που μεγάλωνε σαν κοπέλα στην εφηβεία, κατάπινε λαίμαργα το μνήμα σου. Continue reading