Υπάρχουν μόνο δύο επιλογές στα ελληνοτουρκικά

Ολα δείχνουν ότι η συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν πήγε όπως την περιμέναμε. Δεν έβγαλε τίποτα και δεν οδήγησε πουθενά. Ήταν όμως χρήσιμη γιατί μας έδειξε το μέγεθος του αδιεξόδου στα ελληνοτουρκικά. Στην παρούσα συγκυρία η Ελλάδα είναι μόνη. Continue reading

Οι «Ρετσίνες» του Ζουργού

Αν είσαι τυχερός και βάλεις πολλά χρόνια στην άκρη, έρχεται ο καιρός που κατεβαίνεις στο υπόγειο της ζωής σου και βλέπεις όλα όσα καταχώνιασες ελπίζοντας να τα ξεχάσεις. Εκεί κάτω κυκλοφορούν, σαν φυλακισμένα στοιχειά όλες οι προηγούμενες εκδοχές του εαυτού σου. Το παιδί που άλλαξε δέρμα και έγινε νιότη, ο νέος, ο ώριμος, ο μεσήλικας. Δεν σε αναγνωρίζουν. Και εσύ κάνεις ότι δεν τους βλέπεις. Continue reading

Ένα συνέδριο που θα νοσταλγήσουν στο μέλλον

Όταν το κόμμα που κάνει συνέδριο είναι στην κυβέρνηση, το καταλαβαίνεις από το πάρκινγκ. Στην πλαϊνή είσοδο του συνεδριακού κέντρου στα Σπάτα ήταν ένα μαύρο κοπάδι από αυτοκίνητα με ποιμένες κάτι νεαρούς με κοντό κούρεμα και ακουστικό στο αφτί. Και από δίπλα, σαν τσομπανόσκυλα, οι συνοδευτικές μοτοσυκλέτες. Continue reading

Οι δύο όψεις του Θοδωρή Δρίτσα

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση, ο σπαραγμός για το δράμα των προσφύγων έσπαγε τα τζάμια στην Κουμουνδούρου. Ήταν η εποχή που στην Ελλάδα είχαμε «ανθρωπιστική κρίση» και το Λιμενικό έπνιγε ανθρώπους στο Φαρμακονήσι. Η Αμυγδαλέζα ήταν η ευρωπαϊκή εκδοχή του Γκουαντάναμο. Και το κρίμα για τους θανάτους των παιδιών στο Αιγαίο έπεφτε όλο στις άθλιες κεφαλές των Ευρωπαίων και πολύ περισσότερο στου Σαμαρά. Continue reading

Η ωμή ειλικρίνεια του Λιάγκα

Ο Λιάγκας και το πάνελ του υπέπεσαν σε ένα βαρύτατο ολίσθημα, το οποίο δεν χρειάζεται να βάλουμε πάλι κάτω από το φακό και να το παρατηρούμε. Είναι, άλλωστε, αποκρουστικό. Τέλος αυτής της συζήτησης. Continue reading