Τελικά μπορείς να λες ό,τι θέλεις;

Αν κάνω μία ανάρτηση με την οποία θα τεκμηριώνω, κατά τη δική μου λογική, τις ωφέλιμες συνέπειες που έχουν δύο πακέτα τσιγάρα και ένα μπουκάλι ουίσκι ημερησίως, κανένας εισαγγελέας δεν θα ζητήσει να γνωριστούμε υπηρεσιακώς. Αλλά ακόμα και αν το κάνει, θα πρέπει να τεκμηριώσει το στοιχείο του δόλου που διατρέχει την ανάρτησή μου, με σκοπό να βλάψω τη δημόσια Υγεία. Ναι, οι βλαβερές συνέπειες του καπνού και του αλκοόλ είναι πλέον κοινή γνώση. Δεν υπάρχει όμως νόμος που να σου απαγορεύει την άρνησή τους. Εξ όσων γνωρίζω, αυτό ισχύει μόνο για το Ολοκαύτωμα. Ενδεχομένως θα είχα πρόβλημα μόνο αν σας έλεγα να αγνοήσετε τον αντικαπνιστικό νόμο. Continue reading

Μία πισίνα για την οικογένεια

Κάποτε πήρα στα χέρια μου το κείμενο ενός θεατρικού έργου που έκανε μεγάλη επιτυχία –δεν το είχα δει. Το διάβασα και μου φάνηκε απλό, ποτισμένο με τις ασφαλείς και συχνά αφελείς κοινοτυπίες του έρωτα. «Αν το έβλεπες στη σκηνή θα σε καθήλωνε, θα σε συγκινούσε» ήταν η απάντηση στο σχόλιο μου. Ναι. Ένας καλός ηθοποιός μπορεί να πάρει ένα μέτριο έργο και να το φέρει στα μέτρα του. Δεν ισχύει το αντίστροφο, ένα καλό έργο δεν φτάνει για να φέρει στο ύψος του έναν μέτριο ηθοποιό. Αλλά το πιθανότερο είναι ότι έκανα μία άδικη κρίση. Continue reading

O Γιάννης δεν είναι σαν και μας

Είναι ντροπή που γράφονται άρθρα όπως αυτό που διαβάζετε τώρα. Είναι και χαμένος χρόνος. Απευθύνονται σε ανθρώπους που χρησιμοποιούν τον πατριωτισμό ως φερετζέ του ρατσισμού τους —εντάξει, ας μην τους πούμε ρατσιστές, ας τους χαρακτηρίσουμε υπερβολικά εύθικτους υπερπατριώτες. Και σε ανθρώπους που επιδεικνύουν την «ανεκτικότητα» τους ως στοιχείο υπέρβασης. Διότι, όπως είναι γνωστό, εμείς εδώ είμαστε όλοι λευκοί, πατριώτες και στρέιτ. Τους υπόλοιπους απλώς τους ανεχόμαστε, γι’ αυτό και είναι καλό να προσέχουν τι βγαίνει από το στόμα τους. Continue reading

H Δημοκρατία της διπλανής πόρτας

Οταν ξέσπασε η οικονομική κρίση, ένα κομμάτι της κοινωνίας έριχνε φάσκελα στη Βουλή και ανάθεμα στη Μεταπολίτευση. Η μεγαλύτερη περίοδος πολιτικής ομαλότητας στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας δαιμονοποιήθηκε ακόμα και από φωνές με θεσμική χροιά και ένταση. Ακουγες, ας πούμε, στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης να περιγράφουν τη Μεταπολίτευση ως το διάστημα κατά το οποίο η χώρα λεηλατήθηκε και οδηγήθηκε με σχέδιο στην κατάρρευση. Αντίστοιχα, στις πλατείες κάποιοι φώναζαν ότι «η χούντα δεν τελείωσε το ’73». Continue reading

O άνθρωπος απέναντι στο σύστημα

Λέει η Ολγα Γεροβασίλη: «Για τους ανθρώπους της Αριστεράς η υπεράσπιση των δικαιωμάτων, η δικαιοσύνη και η απόδοσή της συνιστούν ύψιστη αξία και διαρκές ζητούμενο. Οτιδήποτε διαφορετικό είναι αυτό που συνιστά απειλή για τη Δημοκρατία και τις λειτουργίες της».Ασυζητητί. Όταν έχεις στήσει θεατρικό σκετς στο Συντονιστικό της Πυροσβεστικής, multimedia δορυφορικό show για πολλαπλές εστίες φωτιάς και συνέντευξη Τύπου κατά την οποία τα βρήκες όλα τέλεια, τότε, πράγματι, υπάρχει άπλετος χώρος για τα ιδανικά και τις αξίες της Αριστεράς. Continue reading