H Ρίκα που φοβόταν το σκοτάδι

«Eχω αποσυντονιστεί τελείως. Δεν έπρεπε να είμαι ζωντανή σήμερα. Aλλα μου έλεγαν οι γιατροί. Τώρα πρέπει να ζήσω ζωή που δεν περίμενα». Αυτό η Ρίκα μου το είπε ακριβώς πριν από τρία χρόνια. Eνα καλοκαιρινό μεσημέρι του 2015, λίγο μετά το δημοψήφισμα. Continue reading

Advertisements

Οι άνθρωποι που μας μεγαλώνουν

O Μάνος Ελευθερίου ήταν ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους μίας κατηγορίας ανθρώπων που φθίνει μέρα με τη μέρα: είναι οι άνθρωποι που μας μεγαλώνουν. Μερικές φορές δεν ξέρεις ότι υπάρχουν ή δεν αναγνωρίζεις το πρόσωπό τους. Όμως αυτοί είναι εκεί, στο μέσον κάτι τεράστιων και αχανών χώρων, καθισμένοι μπροστά σε έναν αργαλειό, δουλεύουν το νήμα που μας δένει όλους μαζί, το ρούχο που ντύνει την κοινή μας συνείδηση. Continue reading

Διακοπές στο παρελθόν

Ας μην πούμε ονόματα νησιών. Άλλωστε τον Αύγουστο λίγο ως πολύ τα περισσότερα μοιάζουν μεταξύ τους. Ειδικά στις Κυκλάδες, είσαι στον καταπέλτη του πλοίου στην ίδια κατάσταση με τον κιμά όταν βγαίνει από τη μηχανή. Continue reading

Bella Ciao στο Nammos

Στην αρχή μου φάνηκε σαχλό, αλλά αφού το είδα καμιά δεκαριά φορές το κατέταξα στα αδιάφορα. Από τα ηχεία του Nammos, στη Μύκονο, παίζει μία διασκευή του Bella Ciao. Οι πελάτες δεν δίνουν σημασία. Άλλωστε, για να είσαι στο Nammos, είτε δεν ξέρεις τι συμβολίζει το Bella Ciao, είτε το ξέρεις τόσο καλά, που το έκανες και επάγγελμα. Κάποιες κοπέλες κουνιούνται μηχανικά. Και τον Ακάθιστο Υμνο να τους έβαζες, δεν θα άλλαζε κάτι.  Continue reading