Οι σκιές της Πανσελήνου

Το φεγγάρι του Αυγούστου είναι ξεχωριστό. Και μας βρίσκει με τα πόδια στη θάλασσα ή τα χέρια να χαϊδεύουν τα μάρμαρα των αρχαιολογικών χώρων. Συνήθως κάποιος τραγουδάει, μία συναυλία ή ένα ποιητικό δρώμενο. Πιο παλιά, ο μακαρίτης ο Νίκος Παπάζογλου φρόντιζε να έχει κλείσει το θέατρο του Λυκαβηττού για συναυλία -προς το τέλος έλεγε και τον «Αύγουστο». Continue reading

«Και ποιος είσαι εσύ που θα με κρίνεις;»

Oταν κέρδισε η Αριστερά, αρκετοί είπαμε ότι, επιτέλους, θα απαλλαγούμε από το αναχρονιστικό και βίαιο θέαμα των μαθητικών παρελάσεων. Ομως εμείς που δεν θέλουμε να βλέπουμε τα παιδιά μας να παρελαύνουν με στρατιωτικό βήμα είμαστε μία ξενόδουλη μειοψηφία και, τέλος πάντων, καταλάβαμε ότι πρώτα θα απαλλαγούμε από τα μνημόνια, μετά θα ανακτήσουμε την αξιοπρέπεια μας και στο τέλος μπορεί να συζητήσουμε για τις παρελάσεις. Continue reading

Πώς ξεχωρίζεις την Αριστερά από τη Δεξιά;

Στα πολύχρωμα ‘80ς του κιτς και της υπερβολής, ο μύλος του δικομματισμού έπαιρνε νερό από τα γαλάζια και τα πράσινα καφενεία. Τα δύο κόμματα είχαν μαντρώσει τους ψηφοφόρους εκεί μέσα, τους τάιζαν πρωτοσέλιδα και τους πότιζαν χολή. Continue reading

Και τι σκέφτεσαι στις διακοπές;

Στις διακοπές θέλω να κοιμάμαι. Αν όχι σε όλο το διάστημα, τουλάχιστον στο μισό. Μιλάμε για 14 ή και 15 ώρες τη μέρα. Θα αγόραζα, που λέει ο λόγος, πακέτο διακοπών σε άνετο νοσοκομειακό περιβάλλον. Να με αφήσουν μία εβδομάδα σε μαλακό κρεβάτι με ορό στο χέρι και καμία οθόνη γύρω μου. Continue reading

H Παναγιά του Διαστήματος

Το Google Earth με κάνει να αισθάνομαι Θεός. Πανταχού παρών. Είμαι έξω και πάνω από τη Γη. Περιεργάζομαι τον πλανήτη, τον γυρίζω μία από εδώ και μία από την άλλη. Του αλλάζω κλίση. Αντιστρέφω τη διάταξη των πόλων, φέρνω τον Νότο στο Βορρά, νομίζω ότι πλημμυρίζω την Αφρική. Και μετά τα δυο μου μάτια ενώνονται και γίνονται ένα. Μεγάλο και βαθύ, με όλα τα χρώματα του κόσμου στην ίριδα. Το μάτι του Θεού. Continue reading