Οι ξεχωριστές επιλογές του Αλέξη Τσίπρα

«Εφτά. Σε παίρνει αριστερά, μην το ζορίζεις. Μάτσο χωράνε σε μια κούφιαν απαλάμη». Ο Νίκος Καββαδίας έγραψε το ποίημα «Εφτά νάνοι στο s/s Cyrenia» δανειζόμενος επτά δαίμονες, «επτά νυχτοπερπατητές», από ένα αγγλικό μυθιστόρημα, τον «Τοξότη του Βασιλιά», του Ουόλτερ Σκοτ. Τους έριξε, λοιπόν, μέσα στο πλοίο και από δαίμονες τους έντυσε ναύτες. «Μ’ ένα φτερό ξορκίζει ο Γκόμπι τη μαλάρια κι ο στραβοκάνης ο Χαράμ πίτες ζυμώνει». Δεν έχω ανακαλύψει, ακόμα, τον λόγο, αλλά όποτε το ακούω μελοποιημένο θυμάμαι τη σύνθεση της πρώτης κυβέρνησης Τσίπρα. Continue reading

Advertisements

Επιτέλους, Γιούρι Γκριγκαρόβιτς!

Στη μακρά καλλιτεχνική τους πορεία, ο Γιάννης Πουλόπουλος και η Βίκυ Λέανδρος έχουν μοιραστεί ένα τραγούδι. «Ζω για να σ’ αγαπώ πολύ». Οπως διαβάζουμε στα οπισθόφυλλα των δίσκων, οι στίχοι είναι του Λευτέρη Παπαδόπουλου και η μουσική του Πιοτρ Τσαϊκόφσκι. Μία συνάντηση δύο μεγάλων της Τέχνης.

Continue reading

Δεν ξεχνιούνται οι Μεγαλέξανδροι

Μέχρι το 1912 η Εδεσσα λεγόταν «Βοδενά», δηλαδή στα σλαβικά σήμαινε περίπου «Ο πύργος στο νερό». Η ενσωμάτωση στην Ελλάδα επανέφερε την ονομασία που είχε η πόλη πριν από την οθωμανική περίοδο. Στην Εδεσσα, την πρωτεύουσα της Πέλλας, γεννήθηκαν αρκετοί άνθρωποι που, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κατέφυγαν στη Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Οι ίδιοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους «Μακεδόνες» και μιλούσαν τη διάλεκτο που, βάσει της Συμφωνίας των Πρεσπών, αναγνωρίσαμε και εμείς ως «μακεδονική, σλαβικής προέλευσης». Continue reading

Κλείστε τον κύριο!

Οταν ο Βασίλης Λεβέντης μπήκε στη Βουλή, γράφτηκαν πολλά ζεστά, τρυφερά και χνουδωτά άρθρα για τον άνδρα που περίμενε τρεις δεκαετίες μέχρι να ξημερώσει η μέρα που, επιτέλους, θα χάιδευε με το ροζιασμένο χέρι του τα κοινοβουλευτικά έδρανα. Continue reading

Τα δώδεκα χρόνια του γονιού

Δεν ξέρω άνθρωπο που νοσταλγεί τα σχολικά χρόνια των παιδιών του. Μπορεί να του λείπουν τα χρόνια, αλλά όχι το σχολείο. Βλέπω στην τηλεόραση νέους γονείς, δροσερές μαμάδες και δυνατούς μπαμπάδες να μπαίνουν στο προαύλιο κρατώντας από το χέρι το πρωτάκι τους. Αν ζηλεύω; Θα τρομάζατε αν ακούγατε το γέλιο μου. Αισθάνομαι κάτι μεταξύ οίκτου και εκείνου του συναισθήματος που είχα όταν έβλεπα φαντάρους, λίγο μετά την απόλυσή μου από τον Στρατό. Θα πήξετε. Continue reading