Bερμούδα

Στην κρεμάστρα μου είναι μία βερμούδα, ξεχασμένη από το καλοκαίρι. Αν βάλω το χέρι σε καμιά τσέπη της, μπορεί να πιάσω κυκλαδίτικη άμμο. Είναι και οι σαγιονάρες που ακόμα κυκλοφορούν μέσα στο σπίτι, λες και τις φοράει ξωτικό. Και δεν ξέρω αν είναι που έχω χώρο στη ντουλάπα ή μία καινούργια αίσθηση του χρόνου, αλλά πλέον δεν μαζεύω τα καλοκαιρινά, ούτε κατεβάζω τα χειμωνιάτικα. Αισθάνομαι ότι από μία ηλικία και μετά ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα, ώστε δεν υπάρχει νόημα να το κάνεις αυτό. Μπορεί πάλι να είναι η κλιματική αλλαγή. Αλλά υποψιάζομαι ότι είναι όλα μαζί. Continue reading

Ήρεμα το λέω

Στα social πέφτει ξύλο. Νόμιζα ότι τώρα, επί κανονικότητας, θα είχαν ηρεμήσει τα πράγματα. Αλλά είναι όπως πάντα. Μιλάμε για πολύ ξύλο. Γράφεις, ας πούμε, για την αστυνομική βία και αυθαιρεσία, σου την πέφτουν οι εκπρόσωποι των νοικοκυραίων και σε κατηγορούν ότι υπερασπίζεσαι αλήτες. Λες κάτι για τους μπαχαλάκηδες, ελέγχεσαι αυτομάτως ως ακροδεξιός, φασίστας -ευτυχώς σταμάτησαν να σου λένε ότι ξεπλένεις τη Χρυσή Αυγή. Continue reading

Υπάρχουν μόνο δύο επιλογές στα ελληνοτουρκικά

Ολα δείχνουν ότι η συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν πήγε όπως την περιμέναμε. Δεν έβγαλε τίποτα και δεν οδήγησε πουθενά. Ήταν όμως χρήσιμη γιατί μας έδειξε το μέγεθος του αδιεξόδου στα ελληνοτουρκικά. Στην παρούσα συγκυρία η Ελλάδα είναι μόνη. Continue reading

Οι «Ρετσίνες» του Ζουργού

Αν είσαι τυχερός και βάλεις πολλά χρόνια στην άκρη, έρχεται ο καιρός που κατεβαίνεις στο υπόγειο της ζωής σου και βλέπεις όλα όσα καταχώνιασες ελπίζοντας να τα ξεχάσεις. Εκεί κάτω κυκλοφορούν, σαν φυλακισμένα στοιχειά όλες οι προηγούμενες εκδοχές του εαυτού σου. Το παιδί που άλλαξε δέρμα και έγινε νιότη, ο νέος, ο ώριμος, ο μεσήλικας. Δεν σε αναγνωρίζουν. Και εσύ κάνεις ότι δεν τους βλέπεις. Continue reading