To τέλος του Μεγάλου Περιπάτου

Τα ξημερώματα της 24ης Σεπτεμβρίου ο δήμαρχος Αθηναίων στάθηκε μπροστά σε ένα iphone στην Πανεπιστημίου και ανακοίνωσε το τέλος του Μεγάλου Περιπάτου. Είχε προηγηθεί, το προηγούμενο βράδυ, μία αγωνιώδης και δραματική σύσκεψη του επιτελείου του Continue reading

Τι μου έμαθε η Αθήνα

Clipboard01Στις 2 Αυγούστου του 1996 φόρτωσα τους σάκους μου σε ένα μαύρο Golf που το έλεγα Beast και έφυγα από τη Θεσσαλονίκη για την Αθήνα. Θυμάμαι ακόμα την αρχή της διαδρομής, ειδικά εκεί στο Καλοχώρι, το συναίσθημα, την έξαψη, την αγωνία και τη συγκίνηση. Και τον φόβο. Α, ναι. Εφυγα έχοντας στο μυαλό εκείνη τη δαιμονοποιημένη εικόνα της Αθήνας με το σκληρό, ανταγωνιστικό πρόσωπο. Ελεγα ότι θα επιστρέψω σε δύο-τρία χρόνια, μόλις φτιάξουν τα πράγματα στη Σαλονίκη. Ανοησίες. Σε λιγότερο από ένα χρόνο κατάλαβα ότι το σπίτι μου θα ήταν στην πρωτεύουσα. Continue reading

Το γκέτο θα πάει δυτικά

Τον Φεβρουάριο του 2010 ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης ήταν υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Και επειδή η εγκληματικότητα στο κέντρο έσπρωχνε στο κόκκινο την κοινωνική ένταση, έκανε μία σπουδαία εξαγγελία. ««Δύο χιλιάδες αστυνομικοί καθημερινά θα αστυνομεύουν το Λεκανοπέδιο και κάθε 20 λεπτά αστυνομικοί θα περνούν έξω από το σπίτι καθενός από μας.» Αυτό θα ήταν αποτελεσματικό αν όλοι μέναμε στο ίδιο σπίτι ή, τέλος πάντων, στην ίδια γειτονιά. Continue reading

Η άλλη κρίση

Το πιθανότερο είναι πως οι τύποι που διέπραξαν το φονικό στα Πατήσια δεν έχουν ούτε όνομα, ούτε ταυτότητα. Δηλαδή κάτι διαθέτουν, αλλά θα είναι γραμμένο σε δυσανάγνωστη γλώσσα. Ίσως να μην υπάρχουν καν για το ελληνικό κράτος και απλώς να περιφέρονται στο κέντρο της Αθήνας σαν άγνωστα υλικά στο καζάνι με τις ψυχές. Ασφαλώς και πρόκειται για καθάρματα του χειρίστου είδους. Ακόμα και οι ενστάσεις περί κοινωνίας που περιθωριοποιεί λυγίζουν σαν μαχαιρωμένο κορμί μπροστά τους. Ρατσιστικό; Εντάξει, το παίρνω αλλιώς. Continue reading

H ευκαιρία που χάθηκε

Το ξημέρωμα της 4ης Ιουνίου 2004 βρήκε το Σίδνεϊ παγωμένο. Ηταν ημέρα Παρασκευή, μία κανονική εργάσιμη στην αρχή του χειμώνα. Το αεροπλάνο με την ολυμπιακή φλόγα της Αθήνας προσγειώθηκε στις 06.00 και δύο ώρες αργότερα η δρομέας Κάθι Φρίμαν άναβε το βωμό μπροστά στο κτίριο της όπερας. Μία ελληνική χορωδία τραγούδησε «Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ», οι διοργανωτές χάρισαν λίγα λεπτά στη συγκίνηση και η παγκόσμια λαμπαδηδρομία άρχισε στους δρόμους του Σίδνεϊ, της πόλης που είχε οργανώσει τους προηγούμενους Αγώνες, το 2000. Οι δρόμοι είχαν κόσμο και οι εφημερίδες μεγάλους τίτλους. Continue reading