Hλίθιοι ή ψεύτες;

Υπάρχουν κάτι γραφεία στο Μανχάταν που λες ότι χτίστηκαν από αγγέλους, ή δαίμονες, μέσα στα σύννεφα. Η διακόσμηση τους κόστισε όσο ένας προϋπολογισμός μικρής χώρας. Κοπάδια ζώων έδωσαν δέρμα για τα έπιπλα και μαλλί για τις μοκέτες που υποδέχονται τακούνια με καλλίγραμμες γραμματείς από πάνω. Γκαλερίστες έγιναν πιο πλούσιοι και καλλιτέχνες κρέμασαν έργα για λίγα μάτια και πολλά λεφτά. Οι άνθρωποι που έχουν το κλειδί τους δεν είναι συνηθισμένοι. Continue reading

Άσκηση πανικού

Η βασιλόπιτα έχει γέμιση ευρώ, αλλά γεύση δραχμής. Και εκείνη τη μυρωδιά που έβγαινε από το χιλιάρικο, βουτηγμένη στην υγρασία. Λογικό. Τις τελευταίες τρεις μέρες η κυβέρνηση αναφέρεται χωρίς αναστολές στον κίνδυνο επιστροφής στη δραχμή. Στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του ο πρωθυπουργός είπε πως εθνικός στόχος είναι η παραμονή στη σφαίρα του ευρώ. Ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος μας υπενθύμισε ότι δραχμή σημαίνει και χώρα σε ασπρόμαυρο φιλμ, επιστροφή στα ’50ς. Ο πρόεδρος της Έθνικής Τράπεζας και της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών εκτιμά ότι η παραμονή στην Ευρωζώνη θα κριθεί εντός του πρώτου τριμήνου του έτους. Και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μας λέει ότι χρειάζεται μάχη για να μείνουμε με ευρώ στην τσέπη. Continue reading

O Κινέζος και η δραχμή

Την ώρα που το Spiegel επανέφερε τη δραχμή, εγώ προσπαθούσα να επαναφέρω τον εαυτό μου σε κατάσταση σχετικής ηρεμίας. Πληκτρολογούσα, σαν θυμωμένος Μότσαρτ, ένα email με παραλήπτη πολυεθνική αθλητικών ειδών. Ξέρω, υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να καταγγείλω τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας στο εργοστάσιό τους, κάπου στην Κίνα. Αλλά τώρα είχα θυμώσει για άλλο λόγο. Δεν θυμάμαι το όνομα της πόλης. Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι ένας Κινέζος που παίρνει δύο ευρώ τη μέρα δεν έκανε καθόλου καλά τη δουλειά του, με αποτέλεσμα εγώ να παραλάβω παπούτσια μικρότερα από αυτά που ζήτησα. Αυτός ο Κινέζος θα βγάλει σε τρεις μήνες όσα πλήρωσα εγώ για ένα ζευγάρι sneakers. Continue reading