Ένας κόσμος στα όπλα

20121215_1659815520121216013556

Τα Χριστούγεννα του 1978 η δεκαεξάχρονη Μπρέντα Αν Σπέσνερ πήρε το πιο αναπάντεχο δώρο που μπορεί να βρει μία κοπέλα κάτω από το στολισμένο δένδρο. Μία ημιαυτόματη καραμπίνα Ruger 22/10 με διόπτρα και 500 φυσίγγια. Ήταν το δώρο του μπαμπά της. Εκείνη είχε ζητήσει ένα ραδιόφωνο. Κατά κάποιο τρόπο βρέθηκε η ίδια στο ραδιόφωνο, σε όλα τα ραδιόφωνα του κόσμου. Continue reading

Advertisements

Ο «μέσος» του Οχάιο

O Κινέζος καθηγητής είναι ένα τηλεοπτικό σποτ που προβλήθηκε στην αμερικανική τηλεόραση. Πληρώθηκε από τους «Πολίτες κατά της κυβερνητικής σπατάλης» και δείχνει μία διάλεξη στην Κίνα του 2030. Ο καθηγητής λέει στους φοιτητές του για τα μεγάλα έθνη που κατέρρευσαν-από την αρχαία Ελλάδα ως τις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατέρρευσαν επειδή αρνήθηκαν τις αρχές τους. Continue reading

Τραγωδία χωρίς δράμα

«Το κρύο μπορεί να σε σκοτώσει. Η ζωή σου κινδυνεύει να χαθεί και μέσα στην πυρκαγιά που θα προκαλέσει ένα κερί ή ένα φανάρι. Μην προσπαθήσεις να επιβιώσεις μόνος σου, ζήτησε βοήθεια.» Θα ήταν λογικό να το ακούς από τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης, αρκεί να είσαι στην ανατολή του 19ου αιώνα και έξω από το δημαρχείο να χλιμιντρίζουν άλογα. Ο Ντέιβιντ Μπλούμπεργκ το είπε χθες απευθυνόμενος σε 20.000 δημότες του που πρέπει να αναζητήσουν καινούργια στέγη. Continue reading

Περιμένοντας τον σούπερμαν

Χαζεύω στο Fox News τη διαφήμιση του Viagra. Ένας αθλητικός τύπος, γύρω στα 55, τρέχει σαν άλογο σε ένα πάρκο, μετά μπαίνει στο αυτοκίνητο και, χαμογελώντας, ακούει τον αφηγητή να του λέει ότι ήρθε η ώρα του να αναλάβει δράση-time to take action. Σκέφτηκα ότι η διαφήμιση του Viagra είναι εξόχως πολιτική, αλλά μετά από λίγο εμφανίστηκε ο Ρόμνεϊ που έλεγε περίπου ότι ο Ομπάμα δεν θα ησυχάσει αν δεν δει τη μεσαία τάξη να κάνει πεζοδρόμιο. Continue reading

Ο αρχαίος ποιητής της 4ης Ιουλίου

Ο Ανακρέων ήταν ένας χαρούμενος ποιητής του 6ου αιώνα π.χ. Έζησε στη Θράκη, στην Αθήνα και στη Λάρισα και όπου άλλου μπορεί να τον πήγαινε το μυαλό του-πιθανότατα έπινε αρκετά. Τα περισσότερα ποιήματά του υμνούν τις γυναίκες και το κρασί, θέματα που μπορούν να γεννήσουν και έπη αν αφεθείς στο πάθος τους. Στα μέσα του 18ου αιώνα ο Ανακρέων βγήκε από την αιωνιότητα και πάτησε στο Λονδίνο, στο Anacreontic Society. Επρόκειτο για μία λέσχη που φιλοξενούσε κατά κύριο λόγο γιατρούς με πάθος για τη μουσική. Οι άνθρωποι έπιναν και τραγουδούσαν. Και μαζί με το πιοτό έπιαναν και το Τραγούδι του Ανακρέοντα. Continue reading