Η Θεσσαλονίκη ευγνωμονούσα

Ήταν ο Γιάννης Μπουτάρης καλός δήμαρχος; Εξαρτάται από ποια πλευρά το βλέπει κάποιος. Όχι, δεν ήταν τόσο αποτελεσματικός σε θέματα από τα οποία κρίνεται, συνήθως, ένας δήμαρχος. Η πόλη παραμένει αντιμέτωπη με χρόνια προβλήματα και υστέρηση στις υποδομές. Continue reading

Advertisements

Η πόλη του Ιβάν Σαββίδη

Η κυρία Πόπη ήταν η πιο καλή, η πιο γλυκιά δασκάλα που μπορούσε να έχει ένα παιδί στα μέσα των ‘70s. Στο 30ο Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης. Δεν μας έδερνε και ήταν οπλισμένη με υπομονή. Για χάρη της λέγαμε το «Μακεδονία ξακουστή» με τεντωμένο λαιμό. «Που έδιωξες τους Βούλγαρους και ελεύθερη είσαι τώρα». Και από τα σοφά της χείλη άκουσα πρώτη φορά για την αδικία που υφίσταται η πόλη μας από την Αθήνα. Στην Πατριδογνωσία δε, της Τρίτης Δημοτικού, μας μιλούσε συχνά για την ανισότητα ανάμεσα στη Βόρεια Ελλάδα και στην πρωτεύουσα. Πιθανότατα η κυρία Πόπη δεν είχε ιδέα από ποδόσφαιρο. Continue reading

Τα ξωτικά της Εκθεσης

Πρώτη φορά τους παρατήρησα όταν ήμουν παιδάκι, την εποχή που τα θυμάσαι όλα σε ασπρόμαυρο φιλμ. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν η βάση της βεντάλιας και εκείνοι άνοιγαν από πίσω του. Και ήταν τόσοι πολλοί που ο μακαρίτης ο Γιάννης Κυριακίδης, ο φωτογράφος, φαινόταν πάνω στη σκάλα του σαν ναύτης σκαρφαλωμένος στο κατάρτι, σε μία θάλασσα από μαύρα κουστούμια. Continue reading

Δέκα στιγμές από την Εκθεση

Ενας φωτεινός πίδακας ανεβαίνει προς τον ουρανό και ανοίγει σαν ομπρέλα. Πυροτεχνήματα. Η πόλη ανοίγει τα μάτια και το στόμα. Στο ζαχαροπλαστείο του Ξαρχάκου οι θαμώνες γυρίζουν τις καρέκλες για να κοιτάξουν το θέαμα. Δύο φορές το χρόνο έχει πυροτεχνήματα στην πόλη. Με τρεις εβδομάδες διαφορά. Στα εγκαίνια και στο τέλος της Εκθεσης. Continue reading

Τι μου έμαθε η Αθήνα

Clipboard01Στις 2 Αυγούστου του 1996 φόρτωσα τους σάκους μου σε ένα μαύρο Golf που το έλεγα Beast και έφυγα από τη Θεσσαλονίκη για την Αθήνα. Θυμάμαι ακόμα την αρχή της διαδρομής, ειδικά εκεί στο Καλοχώρι, το συναίσθημα, την έξαψη, την αγωνία και τη συγκίνηση. Και τον φόβο. Α, ναι. Εφυγα έχοντας στο μυαλό εκείνη τη δαιμονοποιημένη εικόνα της Αθήνας με το σκληρό, ανταγωνιστικό πρόσωπο. Ελεγα ότι θα επιστρέψω σε δύο-τρία χρόνια, μόλις φτιάξουν τα πράγματα στη Σαλονίκη. Ανοησίες. Σε λιγότερο από ένα χρόνο κατάλαβα ότι το σπίτι μου θα ήταν στην πρωτεύουσα. Continue reading