Η μνήμη και η αλήθεια που κρύβουμε

Στη Θεσσαλονίκη η 26η Οκτωβρίου ξεκινάει με τη δοξολογία στον Άγιο Δημήτριο. Τις περισσότερες φορές ο καιρός είναι νοτισμένος και απλώνει την υγρασία στο πλακόστρωτο του ναού. Οι επίσημοι προσέρχονται μέσα στα μαύρα κουστούμια τους, στέκονται μπροστά στις κάμερες και μιλούν περί πατρίδας. Στη συνέχεια εισέρχονται εντός του ναού., όπου τα μάρμαρα αστράφτουν σαν το μεγαλείο της πατρίδας μας. Λίγοι γνωρίζουν ότι γύρω τους υπάρχουν ταφόπλακες. Continue reading

Advertisements

Η Θεσσαλονίκη ευγνωμονούσα

Ήταν ο Γιάννης Μπουτάρης καλός δήμαρχος; Εξαρτάται από ποια πλευρά το βλέπει κάποιος. Όχι, δεν ήταν τόσο αποτελεσματικός σε θέματα από τα οποία κρίνεται, συνήθως, ένας δήμαρχος. Η πόλη παραμένει αντιμέτωπη με χρόνια προβλήματα και υστέρηση στις υποδομές. Continue reading

Η πόλη του Ιβάν Σαββίδη

Η κυρία Πόπη ήταν η πιο καλή, η πιο γλυκιά δασκάλα που μπορούσε να έχει ένα παιδί στα μέσα των ‘70s. Στο 30ο Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης. Δεν μας έδερνε και ήταν οπλισμένη με υπομονή. Για χάρη της λέγαμε το «Μακεδονία ξακουστή» με τεντωμένο λαιμό. «Που έδιωξες τους Βούλγαρους και ελεύθερη είσαι τώρα». Και από τα σοφά της χείλη άκουσα πρώτη φορά για την αδικία που υφίσταται η πόλη μας από την Αθήνα. Στην Πατριδογνωσία δε, της Τρίτης Δημοτικού, μας μιλούσε συχνά για την ανισότητα ανάμεσα στη Βόρεια Ελλάδα και στην πρωτεύουσα. Πιθανότατα η κυρία Πόπη δεν είχε ιδέα από ποδόσφαιρο. Continue reading

Τα ξωτικά της Εκθεσης

Πρώτη φορά τους παρατήρησα όταν ήμουν παιδάκι, την εποχή που τα θυμάσαι όλα σε ασπρόμαυρο φιλμ. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν η βάση της βεντάλιας και εκείνοι άνοιγαν από πίσω του. Και ήταν τόσοι πολλοί που ο μακαρίτης ο Γιάννης Κυριακίδης, ο φωτογράφος, φαινόταν πάνω στη σκάλα του σαν ναύτης σκαρφαλωμένος στο κατάρτι, σε μία θάλασσα από μαύρα κουστούμια. Continue reading

Δέκα στιγμές από την Εκθεση

Ενας φωτεινός πίδακας ανεβαίνει προς τον ουρανό και ανοίγει σαν ομπρέλα. Πυροτεχνήματα. Η πόλη ανοίγει τα μάτια και το στόμα. Στο ζαχαροπλαστείο του Ξαρχάκου οι θαμώνες γυρίζουν τις καρέκλες για να κοιτάξουν το θέαμα. Δύο φορές το χρόνο έχει πυροτεχνήματα στην πόλη. Με τρεις εβδομάδες διαφορά. Στα εγκαίνια και στο τέλος της Εκθεσης. Continue reading