Η πλειοψηφία της ευθύνης

Κάτω από την κορνίζα με το «Ελευθερία ή Θάνατος» έχει γραφτεί με μπλε μαρκαδόρο το «Δεν υπάρχει κράτος, μαντάμ». Βέβαια, για την περίπτωση του κορονοϊού πρέπει να βγει κάποιος από το σωματείο των ταξιτζήδων και να ζητήσει συγγνώμη. Continue reading

Δύο στραβές στη βάρδια

Αν πετάξεις έναν πολιτικό στη θάλασσα, από τη μία θα ψάχνει σωσίβιο και από την άλλη θα κοιτάζει τις δημοσκοπήσεις. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν στο Μαξίμου παίρνουν δημοσκοπήσεις αυτές τις μέρες. Αν το κάνουν, δεν αποκλείεται να ζητούν και κορνίζες για τα αποτελέσματα. Τα ποσοστά που θα βλέπει τώρα ο Μητσοτάκης, δεν πρέπει να τα έχει ξαναδεί Πρωθυπουργός τις τελευταίες δεκαετίες. Continue reading

Τα καλά του κορονοϊού

Πριν από είκοσι χρόνια η Ευρώπη συζητούσε το σκάνδαλο με τις διοξίνες στις ζωοτροφές. Γελάδια και γουρουνάκια στο Βέλγιο έτρωγαν τροφές ποτισμένες με τοξικά κατάλοιπα. Στη συνέχεια ο καταναλωτής αγόραζε το gourmet ζαμπόν και αποκτούσε κοινά στοιχεία με τη μηχανή του αυτοκινήτου του. Μόνο που το στομάχι λειτουργεί καλύτερα χωρίς λάδια κινητήρα. Continue reading

Ένας ψεύτικος Δεκαπενταύγουστος

Τον Δεκαπενταύγουστο προσπαθώ να είμαι πάντα στην Αθήνα. Είναι ο μοναδικός τρόπος για να μπεις, έστω για λίγο, σε σκηνή από ταινία καταστροφής. Και για ένα τικ του ρολογιού, χωρίς καν το τακ, να πιστέψεις ότι είσαι ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο. Η πόλη είναι δικιά σου. Και τα τσιμέντα της υπάρχουν μόνο για να βρει αντίλαλο η φωνή σου. Continue reading

Μία μικρή νίκη της λογικής

Μπορεί η κυβέρνηση να κλείσει τις εκκλησίες; Φυσικά και μπορεί. Το νομικό της οπλοστάσιο είναι διασταλτικά ανεξάντλητο. Πολιτικά, όμως, θα ήταν ανήκουστο. Ενδεχομένως και αδιανόητο. Οι εκκλησίες δεν έκλεισαν ποτέ σε αυτόν τον τόπο με πολιτική απόφαση. Ούτε επί Τουρκοκρατίας. Για αυτό και κανένα κόμμα δεν ζήτησε ευθέως το κλείσιμό τους. Το τελευταίο που χρειάζεται τώρα η χώρα είναι την ιεραρχία και τον κλήρο να καταγγέλλουν διωγμό της πίστης σε δύσκολες για το έθνος ώρες. Continue reading