Το μυαλό και οι τσέπες

paoΌταν τελειώνεις ένα τελικός ψάχνουμε πάντα να βρούμε αυτόν που δικαιούται να πάρει το κύπελλο στο σπίτι του. Η προφανής απάντηση είναι ο Μπεργκ που πέτυχε τρία γκολ και, ούτως ή άλλως, θα βάλει σε ένα ράφι τη διάκριση του MVP. Continue reading

Advertisements

Σάλπι, ο αρχηγός

Λίγο πριν ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης μετακινηθεί από τον ΠΑΟΚ στον Παναθηναϊκό, το 2006, οι φίλοι της ομάδας διοργάνωσαν έρανο, προκειμένου ο ποδοσφαιριστής να πληρωθεί και να χάσει το δικαίωμα προσφυγής για να μείνει ελεύθερος. Έτσι, θα αποτελούσε περιουσιακό στοιχείο του συλλόγου. Ήταν ήδη σημαία στη διαδικασία της έπαρσης, σε λίγο θα έφτανε στο υψηλότερο σημείο. Αντιθέτως ο ΠΑΟΚ ήταν στο χαμηλότερο σημείο της ιστορίας του, υπό τη διοίκηση Γούμενου. Continue reading

Και αν φύγει;

Την πρώτη φορά που διάβασα ένα «Ζαγοράκη φύγε από τα όνειρα μας» ήταν όταν βιώναμε ως δράμα την κωμωδία με τον Μπερέτα. Μετά πρόσεξα την πλήρη ανάπτυξη της πρότασης: «πρόσληψη του Άγγελου, δύο-τρεις καλές μετεγγραφές και ντου για πρωτάθλημα.» Τότε ήταν γραφικό. Όμως εδώ και καιρό είναι πρόβλημα, από εκείνα που μπήγουν νύχια και δόντια στο ταλαιπωρημένο σώμα της ομάδας. Continue reading

ΠΑΟΚ είσαι

Όταν ο Κλάους έβαλε το δεύτερο γκολ, άνοιξα μία μπύρα και είπα ότι τώρα το δράμα θα γίνει μεγαλύτερο -έχω τουλάχιστον πέντε μάρτυρες να το βεβαιώσουν. Λίγο αργότερα ήρθε η απάτη του πέναλτι, η αποβολή του Σταφυλίδη και το γκολ της Τότεναμ. Η λογική λέει πως εκείνη τη στιγμή τρέχεις στην άλλη άκρη του δωματίου, μαζεύεις την ουρά σου και τη βάζεις κάτω από τα σκέλια. Όχι αν είσαι ΠΑΟΚ. Διότι η εμπειρία και η ιστορία σε έχουν διδάξει πως τα δράματα αυτής της ομάδας φτιάχνονται με δάκρυα και σαδισμό. Continue reading

O Ηρακλής που θα αγαπήσουμε

Η πρώτη φορά που πήγα στο γήπεδο ήταν σε έναν αγώνα του Ηρακλή με τον Απόλλωνα Αθηνών. Ο μπαμπάς δεν συμπαθούσε τη μεγάλη ομάδα της πόλης και, εκτός των άλλων, τα πράγματα στον Ηρακλή ήταν πάντα πιο ήσυχα. Εκείνη την πρώτη φορά εγώ προσπαθούσα να βρω τον τύπο που μιλάει στο ραδιόφωνο, ο μπαμπάς μου έδειχνε τον Χατζηπαναγή. Λίγα χρόνια αργότερα πήγαινα μόνος στο γήπεδο. Ο μπαμπάς δεν ήταν εκεί. ‘Ηταν ο Βασίλης. Και μαζί του μια από τις καλύτερες ομάδες που είδαμε ποτέ στο μίζερο ελληνικό ποδόσφαιρο. Continue reading