To παζάρι

Είναι απολύτως βέβαιο ότι οι τοίχοι έχουν αυτιά. Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουν στόμα για να διηγηθούν αυτά που άκουσαν. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο θα ήθελα να συζητήσω με τους τοίχους του υπουργικού γραφείου στο Μεταφορών. Και είναι κρίμα που δεν μπορώ. Η εγχώρια πολιτική ζωή σου επιτρέπει να συνομιλήσεις με πολλά ντουβάρια, αλλά δυστυχώς όχι με εκείνα που γνωρίζουν την αλήθεια. Continue reading

Advertisements

To δίκο σου, ταρίφα μου

«Δεν ξέρεις ρε φίλε, τίποτα δεν ξέρεις…» Ο Γιώργος είναι ταξιτζής και μου λέει το παράπονό του στο τηλέφωνο. Και επειδή η σχέση μας διέπεται από μεγάλο βαθμό οικειότητας, στήνω τη μπάλα που πετάει και σουτάρω πέναλτι: «θα πάρω ένα τανκ και θα σε πατήσω με το ταξί και θα είσαι σαν τον Τουίτι αφού πέρασε η νταλίκα από πάνω του.» Γελάμε, αλλά μετά οι τόνοι κατεβαίνουν στη συχνότητα του παραπόνου, λίγο πριν συναντήσει το μοιρολόι: «δεν ξέρεις ρε φίλε, τίποτα δεν ξέρεις…» Του λέω ότι όντως, δεν ξέρω τίποτα, αλλά μπορεί πια και να ξέρω τα πάντα, όπως όλοι μας. Continue reading