Failed state of mind

Υπάρχουν και άλλα που μπορείς να πεις για το εθνικό τουριστικό σποτ πέρα από το «state of mind». Δεν προβάλλει, ας πούμε, τους μπλε τρούλους της Σαντορίνης, με κίνδυνο να ξεχάσουν οι εν δυνάμει πελάτες την εικόνα. Δεν δείχνει τα πανηγύρια της Ικαρίας που, αν μη τι άλλο, είναι ελκυστικά για τους Antifa τουρίστες, μία αγορά στην οποία οφείλουμε να επεκταθούμε για λόγους πολιτικής ορθότητας και διεθνιστικής αλληλεγγύης. Δεν προτάσσει το fun της Μυκόνου, ειδικά τώρα που ο πλανήτης είναι σε κατάθλιψη. Δεν υπάρχει, διάολε, η Χαλκιδική που σαν και αυτήν δεν έχει. Continue reading

Εξωγήινος στην Οία

Στην Οία, απόγευμα. Στέκομαι μπροστά στο βιβλιοπωλείο «Ατλαντίς», το καλύτερο του κόσμου, κατά τους New York Times, που πρόσφατα έκλεισε για δύο μέρες λόγω φορολογικών παραβάσεων. «Το πιστεύεις ότι ο εφοριακός είχε κούρεμα Μοϊκανού;» μου λέει φίλος επιχειρηματίας που διατηρεί παρακείμενο εμπορικό κατάστημα. Ναι. Νομίζω ότι έχω φτάσει στην ηλικία που πιστεύω τα πάντα και δεν με εκπλήσσει τίποτα. Continue reading

Σεζόν στο νησί

Βρήκες δουλειά σε νησί για τη σεζόν. Ένα όνειρο. Θα είσαι υπάλληλος γενικών καθηκόντων σε καλό μπουτίκ ξενοδοχείο. Θα κουβαλάς σεντόνια και πετσέτες στο πλυντήριο, θα κάνεις μερεμέτια, τον γκρουμ, καμιά φορά και τον οδηγό αν και δεν έχεις επαγγελματική άδεια -δεν πειράζει, κανένας δεν ρωτάει στο νησί. Continue reading

H πιο θεαματική χώρα του κόσμου

Μία βόλτα στο κέντρο του Σαράγεβο το 1993. Καλύτερα να βγεις τώρα στην Καμπούλ, με τσάντα Λουί Βιτόν, γούνινο παλτό και στη αγκαλιά σου ένα κανίς. Αν ο θάνατος είχε λούνα παρκ, θα το έστηνε στο Σαράγεβο του 1993. Και εσύ θα ήσουν το παπάκι στο παιχνίδι της σκοποβολής. Η μοναδική περίπτωση να σε αφήσει ζωντανό ο ελεύθερος σκοπευτής ήταν να τον πετύχαινες στην ώρα του τσιγάρου. Έτσι και διατηρούσε αμφιβολίες για αυτό που είσαι και εκείνο που θέλεις να στον δρόμο, σήκωνε το όπλο και σου έδινε φτερά, χωρίς να έχεις πιει Red Bull. Continue reading