To έγκλημα της γρίπης

Κόρινθος, Οκτώβριος 1987. Νεοσύλλεκτος. Είμαστε στην ουρά για τα εμβόλια. «Έλα με το εμβόλιο σου!» φωνάζει ο φωτογράφος που είχε «σύμβαση» με το Κέντρο και κυνηγούσε τα στραβάδια για να πουλήσει καμιά ανάμνηση. Continue reading

Advertisements

Ένα βράδυ στο ΚΑΤ

Τα δάκρυα στα νοσοκομεία είναι όπως οι γόπες στα προαύλια τους: υπάρχουν παντού. Αν θέλεις να τα προσέξεις, τότε θα τα δεις. Θα τα δεις ακόμα και όταν πέφτει η νύχτα, μέσα σε μάτια που γυαλίζουν ή ματώνουν για να τα συγκρατήσουν. Μπαίνω στο ΚΑΤ για ένα νυχτερινό επισκεπτήριο και σκέφτομαι ότι σε ένα νοσοκομείο ακόμα και το χαμόγελο είναι σαν ζακέτα στη βαρυχειμωνιά. Φοριέται, αλλά δεν διώχνει το κρύο. Και ειδικά σε αυτό το νοσοκομείο οι άνθρωποι πονάνε τόσο, όσο χρειάζεται για να πουν στον Δημιουργό πως έκανε κατασκευαστικά λάθη. Continue reading