Bερμούδα

Στην κρεμάστρα μου είναι μία βερμούδα, ξεχασμένη από το καλοκαίρι. Αν βάλω το χέρι σε καμιά τσέπη της, μπορεί να πιάσω κυκλαδίτικη άμμο. Είναι και οι σαγιονάρες που ακόμα κυκλοφορούν μέσα στο σπίτι, λες και τις φοράει ξωτικό. Και δεν ξέρω αν είναι που έχω χώρο στη ντουλάπα ή μία καινούργια αίσθηση του χρόνου, αλλά πλέον δεν μαζεύω τα καλοκαιρινά, ούτε κατεβάζω τα χειμωνιάτικα. Αισθάνομαι ότι από μία ηλικία και μετά ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα, ώστε δεν υπάρχει νόημα να το κάνεις αυτό. Μπορεί πάλι να είναι η κλιματική αλλαγή. Αλλά υποψιάζομαι ότι είναι όλα μαζί. Continue reading

Το τραύμα των Χριστουγέννων

Μερικές φορές σκέφτομαι πως ο μόνος λόγος που οι άνθρωποι δεν αυτοκτονούν τα Χριστούγεννα είναι επειδή δεν θέλουν να λερώσουν με αίματα το μπάνιο τους. Εγώ εδώ και μερικά χρόνια λέω να κάνω ρεβεγιόν στο ΚΑΤ ή στο νεκροτομείο. Θα φύγω από τον τρίτο όροφο, παίρνοντας μαζί μου και όλα αυτά τα λαμπάκια που απλώνει στο μπαλκόνι του ο γείτονας από τον δεύτερο. Φέτος τη γλιτώσαμε. Και εγώ και τα λαμπάκια. Ο γείτονας δεν τα άπλωσε. Μου είπε ότι σκέφτεται να κάνει οικονομία στο ρεύμα. Εγώ του είπα πως δεν χρειάζονται πλέον λαμπάκια, έχουν ανάψει τα δικά μας, αυτά τα εσωτερικά που δεν είναι και κινέζικα. Συμφωνήσαμε και οι δύο ότι η χώρα θα έπρεπε να εξαιρεθεί από τα Χριστούγεννα. Δεν μας αξίζει τόση σαχλαμάρα. Ας κάναμε κάτι σαν Καθαρά Δευτέρα. Continue reading